ı içində və sırd buna görə bağışlaya bilmirdi Leyla.İçində,qəlbinin dərinliklərində onu bağışlamışdı bəlkə də ,amma bununla heç cürə barışa bilmirdi.Elə buna görə də,etiraz edərcəsinə yellədi başını onun qollarından ayrılmadan.
Ona dəki kimi ehtiyacı vardı.Bədəninin istisinə,mənliyini hiss edilişinə.Ən əsası isə nəfəsinə ehtiyacı var idi.Amma bunu edə bilməzdi Leyla.Əgər onu bağışlasa,bu özünə xəyanət olardı.Bilirdi.Onu bağışlasa,özü-özünü bağışlaya bilməyəcəkdi.Bunu edə bilməzdi.Başını çətinliklə qaldırıb,həsrət yüklü gözlərlə onun gözlərinə baxdı.
-Düzdü Ceyhun,mən səni sevirəm.Həm də çox sevirəm.
Adamın üzünün dəyişən bütün əzələlərini əzbərlədi sanki Leyla.Gözündən yenə yaş axdı yanağına.Adamın ümidlə işıldayan gözlərini,gülümsəyən dodaqlarını gördü.Acı içində yumdu gözlərini Leyla.Davam etdi.
-Amma sən...Sən bu sevgiyə nə yazıq ki,layiq olmadın Ceyhun.Səni bağışlaya bilmərəm.Bilmərəm...Mən...səni unutmağa çalışıram.Nə olar,sən də unut!
Yenidən onun üzünə baxmadan,ayrıldı qollarından.Təmasları bir-birlərindən kəsilərkən,nəfəsləri də kəsildi.
-Şirkəti gül yağışına tutursan.Eləmə Ceyhun.Getdiyim yerlərdə qarşıma çıxma.İstanbuldan bura gəldiyim ilk vaxtlarda bütün bunları bağışlanmağın üçün etsəydin,inan atılardım boynuna.Amma indi olmaz.Sən savaşmadan döyüş meydanında qalib olmağı arzulayırsan.Olmaz.Artıq,savaşsan da olmaz.Gecdi.Gecikdin...Unut Ceyhun.
Hər ikisinin də ruhu boşluğa düşərcəsinə yalnızlığa məhkum edilərkən,Ceyhun,o an,onunla birgə göz yaşı axıtmaqdan nə çəkindi,nə də utandı.
-Əgər,əgər gecə gözlümŞgözlərinə baxıb,yaşamağın gözəlliyini göstərməsəydin mən gözləri bu dünyaya bağlı kora,gülüşünü görüb,nəfəs almağın əslində necə bir şey olduğunu bu yaşımda öyrətməsəydin,
Bir qədər duruxdu adam.Uşaqlar kimi pencəyinin qoluna sildi üz-gözünü.Onun bu hərəkəti ilə qız,göz yaşları içinəd kədərlə gülümsəyənda isə davam etdi.
-Və...və dizlərinə yasladığımda başımı,qibləm bilməsəydim sən olan məkanımı,bəlkə o zaman,sənin dediyini edib,unudardım mənim