i gəldi.
Getmişdi...Evdə yaranan səssziliyi dərin bir hönkürtü səsi əvəzləyərkən,yenidən təkrarlandı tarix onlar üçün.Vicdansızlıqla Leylanı təhqir edib,arxasına belə baxmadan pərişan halda onu buraxıb getdiyi gündə,Leylanın anidən yerə çöküşü kimi çökdü dizləri üstündə yerə Ceyhun.Mən elə yandım ki,külüm qalmadı.
Başıma gəlməyən zülüm qalmadı.
Xəzanım töküldü,gülüm qalmadı,
Bir nakam sevginin divanəsiyəm.

Boğazım quruyub,zəhər kimiyəm,
Gözlərim yaş dolu,qəhər kimiyəm,
Sökülüb,dağılmış,şəhər kimiyəm,
Məhv olan sevginin viranəsiyəm,
Bir sönən sevginin pərvanəsiyəm...(Kənan M.M)

Altı ay...Böyük bir altı ay keçmişdi Ceyhun üçün Leylasız.Onu axtarmadığı bir yer belə qalmamışdı.Həmin günün,yəni Leylanın onu bütünlükdə tərk edişinin arsından bir həftə keçən kimi,Ceyhun bu dəfə qərarlılıqla üz tutmuşdu Leylanın şirkətinə.Qarşılığı isə böyük bir boşluq idi.Leyla şirkətlə bağlı bütün öhdəliklərini,köməkçisi Ayaza verib,getmişdi.Onu evində tapacağğını ümid etmişdisə də,yenə də yanılmışdı və getdiyi böyük villanın artıq Leyla Bədirliyə aid olmadığını öyrənmişdi.Leyla,atası Akif Bədirlinin o çox sevdiyi villanı belə satmışdı.Məktubunda yazdığı kimi,elə getmək getmişdi ki,Leyla,sanki Ceyhun üçün bu,bir yuxu idi.Yatıb,oyanmışdı.Sanki o heç var olmamışdı.Bu vaxta kimi Ceyhun bir yuxunu yaşayırmış kimi yoxa çıxmışdı.Onu axtarmadığı yer yox idi.Daha sonra ağlına Yunanıstan gəlmişdi.Böyük bir cəsarətlə,əlavə heç nə düşünmədən,bir bilet almışdı özünə.Yunanıstandan da əli boş qayıtmışdı.Çünki Leyla,oraya da heç getməmişdi.Bu qədər qısa vaxt ərzində ortalıqdan yox olmuşdu qız və Ceyhunun əlində qalan son ümid işığı artıq,başlatdırdığı axtarışlar idi.Bu da bir nəticə vermirdi və Ceyhunun işıqlı dünyası artıq qaranlığa qərq olunurdu.
Onu tapa bilmədiyi hər gün boğulurdu Ceyhun.Sonra isə təsadüfən,televizorda gedən bir xəbəri görmüşdü.Gözləri qəzəblə ekranda,qarnı bir qədər böyümüş sarışın qadına sataşdığında,yeni bir qərar verərək,biletini alıb,İstanbula getmişdi.Bununla