da İstanbul məsələsini bütünlüklə bağlamışdı Ceyhun.
Altı ay boyunca,ondan heç bir xəbər almaması içində yaranan çarəsizliyi anbaan,qatbaqat artırmaqla məşğul idi.Ceyhun,ondan çox ayrı qalmışdı.Ancaq nə qədər ayrı qalsa belə,hər zaman,ayda bir dəfə belə olsun,ondan xəbər alırdı.Yerini,yurdunu bilirdi.Bu dəfə isə vəziyyət tamam başqa idi.Bu dəfə Ceyhun,onun harda və necə olduğunu belə bilmirdi.
Səhər tezdən,çalan telefonunun gur səsinə yorğunluqla gözlərini ovuşduraraq oyandı və ekrana belə baxmadan,bezginliklə zəngə cavab verdi.Eşitdiklərini əvvəlcə dərk edə bilmədi.Daha sonra yerində çaşqınlıqla durub oturdu.Telefonu cəld bir tərəfə fırladıb atdı.Əlinə keçən bir şalvar və köynəyi geyindi.Maşınının açarlarını bir qədər axtardıqdan sonra,tapıb əlinə aldı və evdən çıxdı gülümsəyərək.Qəlbi köksünü deşər kimi döyünərkən,dərin bir nəfəs aldı adam.Sonunda!Sonunda onu tapmışdı...
Gənc qız,üzündə gülümsəməsi ilə rəngli məkandan içəri keçib,hər kəsi salamladı.Məkanın içindəki bənövşəyi qapını itələyib,mətbəxə keçdi.Oradakılarla da salamlaşıb,özünə bir stəkan su tökdü.Soyuq suyu bir başa başına çəkib içdikdən sonra,üzündəki təbəssüm böyüdü və dərin bir nəfəs aldı.Yenidən bənövşətyi qapını itələyib,salona keçdi və rəngli bir stulu çəkib oturdu.Əlindəki soyuq stəkanı boğazına yapışdırıb,istini ötüşdürməyə çalışdı.Onsuzda içəri sərin idi.Kondisioner işləyirdi.Ancaq buna baxmayaraq,havadakı nəm,insanı dəhşətli dərəcədə yandırırdı.
-Ah...Uşaqlar bu gün yaman isti var.Günəş adamı bişirir və mən,yenə qıp-qırmızı qızardım.
Gənc işçisi olan qısaboy Səma,gülümsəyərək onun masasına gəlib,bir stul çəkib oturdu.Bir nəfəsə yenə danışmağa başlayarkən,Leyla ona gülərək baxırdı.
-Deyəsən yayın ən isti günü bu gündü.Ayaq üstə bişmiş toyuqlara oxşayırıq.Amma sən onsuzda qarlmısan.Qızartı falan bilinmir.Doğurdan,bu gün narahat olma gəlib o işıqları düzəltdilər.Birdəki,axşama bütün masalar indidən doludu.İnana bilirsən?Saat hələki,heç on iki deyil və sabaha belə yerlərimiz doludu.Bu