yüksələrkər,Leyla da özünü saxlaya bilməyib,onlara qatıldı.Həmin günü yenə əyləncəli və bir qədər də yorğun keçmişdi.
Yenə gözlərini yeni günə açdığında gülümsədi Leyla.Bu aralar nə yaman çox gülümsəyirdi belə?Yerindən qalxdığı da telefonuna gələn zəngə cavab verib,bir qədər Səbinə ilə danışıb,haı-əhval tutdu.Əslində həmin axşam,kiçik evindəki o çox sevdiyi divanında uzanıb,televizora baxmağı planlasa da,sonradan vaz keçmişdi bu fikrindən.Özünü soyuq duşun altına atdı.Əyninə keçirdiyiasqılı və qısa bol paltarı ilə,saşlarını da istiyə görə,topuz yığıb,evdən çıxdı."Məkan"nın həyətinə girdiyində,üzündə məmmunluq ifadəsi öz yerini tapmışdı.İşıqlar düşündüyü kimi,əvvəlkilərdən daha gözəl olmuşdu.Havanın təmizliyindən göydəki ulduzları ovucundaymış kimi hiss etməyi də bura ayrıca bir sehr qatırdı.Həyətdəki və içəridəki masaların hamısı dolu idi.Birindən başqa.Məkana hakim olan musiqi,ora xüsusi bir hava qatığında,xəfif bir yay küləyi əsdi.Gülümsəməsi üzündə böyüdü Leylanın.Bu gün səbəbini bilməsə də özünü olduqca xoşbəxt hiss edirdi.İrəli doğru addımlayıb,birbaşa mətbəxə keçdi.Hər şeyin yolunda olduğunu görüb,yenidən içəri qayıtdığında,kənarda hər zaman onun üçün boş qalan masasına keçib oturdu.Üzünü çevirib,sakit,dalğasız dənizi seyr etməyə başladı.Yenə ir külək əsdi və touzundan çıxan inadcıl saçlarını havalandırdı.Küləyin üzünə belə asta vurmağını çox sevirdi Leyla.Ofisiantlardan biri,bir soyuq kokteyl stəkanını masasına qoyub qayıtdı.Birdən-birə,hər zaman olduğu kimi qaranlıq gecələrdə,mənliyini əsir alan xatirələr tək-tək doldu beyninə.Çalışırdı Leyla.Yeni həyat qurmağa,dəyişməyə və ən əsası unutmağa.Bacara bilməsə belə,çalışırdı.Onu unutmağın mümkünsüzlüyünü hər nə qədər dərk etsə belə,özlüyündə bunu qəbul edə bilmirdi.Axı unutmaq necə bu qədər çətin ola bilərdiki?Hər dəfəsində,şiddətlə özü-özünə "heç kimə ehtiyacım yoxdu mənim." Desə belə,bilirdi Leyla.Bilirdi ki,ölümünə ona ehtiyacı var idi.Ruhunun rahatlıq tapması,özünün özünə qayıtması,yenidən "mən" ola