a bilməsi üçün,ona ehtiyacı var idi.Bura gəldiyi ilk vaxtlarda televizorda yenidən qəfildən onun bir çıxışını görmüşdü Leyla.Hər zaman mediadan qaçan adam,özü öz istəyi ilə çıxmışdı bu dəfə ekrana.Elə həmin an,telefonuna Səbinədən mesaj gəlmişdi.Mütləq kanalı izlə deyirdi rəfiqəsi də.Əli pultun digər düymələrində qalmışdı.Sıxa bilməmişdi o düymədi.Nəticədə bir qədər səsini yüksəltmişdi televizorun.Yəqin ki,onun o yorğun,kədərli və eyni zamanda yenilməz görüntüsünü və dediklərini Leyla bir ömür unutmayacaqdı.
"Əvvəlcə gəldiyiniz üçün hər birinizə təşəkkür edirəm.Siz soruşmadan,hər şeyi özüm danışacam bu dəfə.Mediadan Nərgiz Yerel ilə çıxan xəbərlərin heç biri gerçək deyil.Biz onunla bir ildən çoxdur ki ayrı idik.Nərgiz hal-hazırda Amerikada yaşayır və körpəsini orada dünyaya gətirəcək.Mən,onun körpəsinin atası deyiləm.Hər nə qədər ilk əvvəllər belə olduğunu zənn etsəm də,mən ruhum və qəlbimin sahibi olan qadına xəyanət etməmişəm.Sevdiyim,aşiq olduğum və eyni zamanda da olmazın acılar yaşatdığım qadın mənim gecə gözlümdü.Onsuzda Nərgizlə də onunla ilk tanış olduğum vaxtlarda ayrılmışdım.Nərgiz bunu qəbul edə bilmədi.Dost kimi yanında da mən artıq qala bilmərəm.Bundan sonra,mənim tək istəyim bağışlanmaqdı.O,məni nə vaxtsa bağışlayarmı bilmirəm,amma,belə görünür,mən özümü heç vaxt bağışlamayacam.Leyla Bədirli mənim həyatımın,ömrümün,nəfəs almağımın tək səbəbi və qəlbimin də tək sahibi idi və son nəfəsimə kimi də elə olaraq qalacaq!"
Ağlına yenidən dolan xatirələri yox etməyə çalışıb,yerindən ayağa qalxdı sıxıntı ilə.O an,düşüncələrindən qurtulmaq üçün təmiz havaya hər şeydən çox ehtiyacı var idi.Çölə çıxıb,bir qədər irəlidəki çıxıntıya tərəf addımladı.Əlindəki stəkanı taxta maneənin üztünə qoyub,dirsəklərini taxtaya dirəyib,önə tərəf əyildi.Üzü yenə dənizə tərəf idi.Gün batırdı.Günün batışını hər zaman romantiklik əvəzinə kədərlə izləyərdi Leyla.Əzəmətliliyin əyilməsi nə vaxtdan romantiklik idi axı?Önündə böyük bir uçurum qayalıq var idi.Aşağıya çox baxa bilmədi.Hər