və bir neçə masa aralığından belə gözlərindəki o əminliklə dolu şıltaq təbəssüm matımı qurutmuşdu.Eh…Bunu ifadə edəcək kəliməm yoxduki.Sən o qədər yad və bir o qədər doğma göründünki gözümə.Elə bildim neçə vaxtdı səni tanıyıram.Elə bildim,evimə gedəcəm və o lənətə gəlmiş qapını üzümə sən açacaqsan.Gülümsəyəcəksən bütün ömrüm boyu mənə.Yalnız mənə.Amma sonra…Səlim yaxama yapışıb yuxudan oyatdı məni.O an sənin mənə qadağan olduğunu dedi.Nişanlı idin.Ancaq bu belə silmədiki,içimdəki baş qaldırmış səni!Daha sonra isə kimliyini vurdu üzümə bəlkə baxışlarımdan səni silərəm deyə.Olmadı.Sənin kim olduğunu öyrəndikdən sonra belə mən səni ata bilmədim içimdəki dərinlikdən.Heç vaxt mənim olmayacağını bilə-bilə,tam gizlindən,qəlbimdən sevdim səni.Səni yalnızca 1 il sonra yenidən gördüm.Gizlətdiyim hisslərim çıxdı qaranlıqdan gün üzünə.Özün belə bilmədən mənə kiçicik bir şans vermişdin halbuki…Sadəcə bir gecə,yalnız bircə gün rol oynayacaqdıq.Əlimdə səninlə qalacaq olan kiçik bir xatirəm olacaqdı bu.Sonra belə tez səndən ayrılmaq istəmədiyimin fərqinə vardım.Kiçik bir oyunla Haldun bəyin bağ evinə dəvət edildik.Səndən mənə qalacaq yeganə şey bu bir neçə gün olacaqdı...Daha sonra isə…
Dərindən nəfəs çəkdi ciyərlərinə.Bəlkədə davam etməsi üçün kiçicik bir cəsarət parçası idi o anda onun üçün bu hərəkəti.
-Hər şey o qədər sürətlə baş verdiki,Leyla.Səni itirməkdən o qədər qorxdumki.Nə desəm,nə etsəm də məni bağışlamayacaqsan.Amma əl çəkən deyiləm.Nəfəsinə ehtiyacım var başa düşürsən?Bəlkədə üzsüzlükdü bu amma mən səni sevirəm...Sənsiz ölmürəm.Yaşayıram.Arada bir deyib-gülürəm.Amma mən can verirəm Leyla.Nə bir dəfəlik ölüb qurtarıram,nədə ki yaşayıram.Sənsizlikdə iki yol ayrıcında qalmış ruh kimiyəm.Can verirəm canımın cananı.Yalvarıram ayrılma məndən.
Eşitdikləri körpə vücudunu yay günündə şaxtada qalmışcasına soyuqdan tir-tir titrətdi.Əsdi bədəni.Doldu gözləri.Nə edəcəyini bilmədən baxdı sadəcə olaraq onun gözlərinin içinə.Orada gördüyü ümmanın dərinliyi,eşqin,sevginin