n verdiyi çarəsizlik içində boğuldu.Dolan gözləri daha çox daşıya bilmədi sanki belindəki gücü və gözlərindən çənəsinə doğru durmadan iki cığır çəkildi.Göz yaşları yanaqlarını islatdığında gecənin səssizliyində cılız səsi qarışdı yay böcəklərinin cırıltısına.Adını səslədi güc almaq istərcəsinə.Sadəcə onun adını.
-Ceyhun...
Dözə bilmədi bir daha onun verdiyi səbəbiyyətdən sevdiyinin gözündən durmadan yaşların süzülməsinə.Titrək əlləri tərəddütlə yuxarı qalxıb,qızın üzünü ovcuna aldı.Baş barmaqları ilə astaca,ehtiyyatla silməyə çalışdı onun göz yaşlarını.
-Leyla...Gecə gözlüm...Necə oldu bilmirəm.Sənə dediyim bütün sözlərin peşmanlığı gündən-günə məni məhv edərkən səndən üzr istəməyim belə səhvdi amma sənsiz o evin belə bir mənası yoxdu.Hər bir yerinde səninlə bağlı xatirələrim nəfəs alarkən mən boğuluram.Ayrılma məndən.Sənə yaşatdığım bütün acılar üçün,bütün yaşananlar üçün üzr istəyirəm.Bəlkə də səni sevməyimin belə artıq sənin üçün bir əhəmiyyəti yoxdu amma,mən səni gördüyüm ilk saniyədən sevirəm.Aşiqəm sənə.Səhər oyanıb,ayaqlarına qapanacaqdım.Ama getmişdin və mənim üzüm yox idi.Səninlə üz-üzə gəlməyə nə üzüm var idi,nədəki cəsarətim.Əllərin,əlimə toxunduğu andan başqası olmadı Leyla.İçib,adımı unutduğum anda belə olmadı.Bunu bilirdim.Olmadı!Onunla eyni otağı belə paylaşmadım ki...Sənin yanında o adamı gördüyüm hər saniyə öldüm mən.Hər saniyə.Ona baxdığında,gülümsədiyində,əlini tutduğunda öldüm.
-Bilmirəm...Axı niyə hər şeyin asan ola biləcəyi bir anda;əllərini qəlbimin üstünə qoyacağım anda,bir hadisə baş verər və ayırar...səni qəlbimdən deyil,əllərini əllərimdən.Gecə gözlüm...tək bir baxışınla alt-üst etdin məndəki məni.Özümü itirib,sən olmuşam artıq.Yalvarıram...Yalvarıram qaytar mənə mənimi.Qayıt mənə...İstə hər şeyimdən vaz keçim.Bütün o heç bir əhəmiyyəti olmayan şan-şöhrətimdən,var-dövlətimdən.Ən böyük dəyərimi itirdikdən sonra onun belə əhəmiyyəti sıfırlanıb gözümdə.Hər şeyimdən vaz keçərəm amma səndən heç vaxt!Sənin üçün edə bilməyəcəyim bir şey