uzatmağı isə balaca qıza ayrı bir şirinlik qatırdı.
-De mələyim…
-Görəsən nağıldakı kimi məndə özümü ölülüyə vursam,həyətdəki o oyuncaqlarımın ortasında yerə uzanıb,gözlərimi yumsam,Kamran onda gəlib məni öpüb,barışar mənlə?
Qızının dediklərinə maraqla qulaq asarkən,eşitdiklərindən heyrətə düşərkən nə deyəcəyini bilmədən,beş-altı saniyə susdu.Gülümsəyərək yerindən doğrulub üzünü balacasının üzünə yaxınlaşdırdı.Onun balaca əllərini tutub,öpərkən səmimiyyətlə dilləndi.
-Deyəsən bu səfər Kamran bəyi yaman küsdürmüsən.Amma mənim gözəl mələyim,özünü yalandan belə olsa ölülüyə vurmaq olmaz ki…Ümumiyyətlə yalan danışmaq olmaz.Yalan danışanda nə olurdu?
Utancından dodaqlarını şirinliklə büzüb,başını aşağı salarkən,anasının verdiyi sualı cavabladı.
-Allah adama pis cəzalar verirmiş.Hiii…ana birdən burnumu pinokyonunkı kimi uzatsa nə olar?Hamı mənim yalançı olduğumu öyrənər.Yox.Yalan danışmayacam.
Onun bu halına gülməmək üçün dodaqlarını sıxarkən,mövzudan uzaqlaşmadan davam etdi.
-Günah səndədirsə və dostunu kədərləndirmisənsə gedib ondan üzr istəməlisən gözəlim.
-O sarışından zəhləm gedir.Ana axı niyə mənim saçlarım qıvırcıq və qəhvəyidi?Onunki kimi düz və sarı deyil?Niyə mənim gözlərim onunki kimi yox,yaşıl rəngdədi?Vallah mən onu palçığa batırmadımki.Gic-gic göyə baxa-baxa gedəndə özü düşdü.Kamran da ondan üzr istəməyimi dedi.
-Sən nə etdin bəs?
Etdiyini xatırlamış kimi gülümsəyərkən özündən əmin halda alnına düşən qıvırcıq saçını qulağının arxasına atdı.
-Mənə inanmadı məndə yerdən bilə-bilə palçıq götürüb çırpdım başına.Sonra da Kamrana da çırpdım.
Gözləri təəccüblə böyüdü Leylanın.
-Amma Nazlım,sənə inanmadığı üçün bu etdiyin heç də xoş deyil!
-Kamran da həmişə belə etməsin.Mənə nə?
-Yaxşı…İndi gecdi.Yum gözlərini görüm.İndi yat,bu mövzunu sabah danışarıq.
Nazlı gözlərni möhkəm yumarkən pıçıldadı.
-Danışmayaq.Kamranla danışmayacam.İnanmadı ki…
Gülərək qızının qısqanclığını izləyib qəhvəyi saçlarını oxşadı və çəhrayı yanağına böyük bir öpüş