r şeylər istəyən,burnu selikli uşaqlara analıq etmək mənlik deyil!
Ceyhun düşüncəli halda çərçivəyə söykənib üzünü ona tutdu.Profildən baxılınca belə qızın üzünün gözəlliyi aydın bilinirdi.O qədər gözəl idiki...baxılması zövq verən və bir rəssamın vərəqində can tapmış,qüsursuz bir tablo kimi…
-Eyni fikirdəyik desənə...Evlilik mənə görə də deyil.Ama sənə bir sirr verim?
Leylanın ona baxdığını gördüyündə gülümsəyərək davam etdi.
-Sənin fikirlərini alt-üst edəcək biri çıxacaq qarşına.Bütün düşündüklərin,dediklərin mənasını itirəcək,adiləşəcək.Hər saniyəni belə onunla keçirmək üçün azadlığını belə fəda etmək istəyəcəksən.Onun yanında olması sənə zövq verəcək.Sevdiyin gülüşüdürsə əgər,başqaları sırf o gülüşü görər deyə belə qısqanacaqsan.Sevdiyin gözləri,o işıl-işıl olan baxışlarıdırsa əgər,onları da başqalarından qısqanacaqsan.Sənə aid olmasını istəyəcəksən.Hər bir zərrəsi sənin olsun deyə eqoist olacaqsan.Eynilə...
Azıcıq fasilədən sonra Ceyhun,üzünü İstanbulun əvəzsiz mənzərəsinə tutub pıçıltı ilə cümləsini tamamladı.
-Eynilə,Mənim kimi…Mənim kimi...Bir damla yaş süzüldü sanki səssizcə,xəbərsiz ürəyinə.İçində baş qaldıran ağrının səbəbini belə bilmədi sanki.Ona dönüb baxa bilmədi.Baxsa belə nə deyəcəkdi ki?Dərindən ah çəkdi sadəcə olaraq.Sonra heç gözləmədiyi bir halda Ceyhun onu bir sualla üz-üzə qoydu.Sakit və o melodik səs tonu ilə vecsizcə soruşmuşdu halbuki.
-Onu sevirsən?
Nə hə deyəcək qədər bu barədə düşünmüşdü,nədəki yox deməyə cəsarəti vardı.Tək bildiyi Toğrulun onun üçün heç bir məna kəsb etməməsi idi ki,bunu da bu yad nişanlısına deyə bilməzdi.Heç nə demədi.Gözlərini belə dikdiyi mənzərədən ayırmadan səssizcə dayandı.Yaranan dərin səsizliyi yenə bir telefon zəngi pozdu.Yalnız bu dəfəki zəng Ceyhunun telefonuna aid idi.Gözucu Leylaya baxıb yanından bir-iki addımlıq uzaqlaşdı.Telefonun ekranına toxunub,zəngi cavablandırarkən,digər tərəfdən qəzəbli bir səs eşitdi.
-Ceyhun!Nə etdiyinin fərqindəsən sən?
-Sizin tərəflərdə xəbərlər nə tez yayılır