ə həmin o gün sənin qabağından çəkilməmək istərdim.Çəkilməmiş olsaydım əgər,bu gün səni itirmiş olmazdıq dostum.
Çayları otağa gətirilərkən onun gözləri dalmış,tam bir il öncəsini düşünməyə başlamışdı.O xoş görüntü hələdə gözünün qarşısında ilk günki canlılığı və təravəti ilə canlanmağında idi.
Bir il öncə.Yay.
Bakı.
Leyla dərindən nəfəs alıb qarşısındakı ağlamaqdan gözləri şişmiş qıza baxdı.Digər tərəfdən də telefonuna gələn zəng tamam əsəblərini pozmaqda idi.
-Səbinə!Ya o telefonunu aç,onun zənglərinə cavab ver,görüşün,danışın.Yadaki mən zəngi cavablandırıram.Bəsdi!Ağlamaqdan ayaqüstə durmağa taqətin də qalmayıb.
Qızın səssizcə ağlamağa davam etdiyini görüb,onu qucaqladı.Saçlarını sığallayarkən səsli-səsli öz-özünə fikirləşərək danışırdı.
-Rəhmanın səni tapmasını istəmirsənsə bir müddət bağ evimdə qala bilərsən.
-Yox.Oranı da axtarıb,tapar əminəm.Nolar Leylam kömək elə.
-Ondan qaçmaqla heç nəyi həll etməyəcəyini bilirsən düzdü?
-Bir müddət onu görmək istəmirəm sadəcə olaraq.
-Valla sonra məni arvadımı gizlətmisən deyib məhkəməyə verəcək.
Bir az dayanıb fikirləşdikdən sonra qıza səssiz olması üçün işarət edib,telefonuna gələn zəngi cavablandırdı.Oğlanın nəsə deməyinə imkan vermədən dilləndi.
-Rəhman,bağışla,yoldayam.Təşkil olunmuş heyyətlə təcili Türkiyəyə iclasa gedirəm,zəngi eşitməmişəm.Nəysə…Necəsiz?
Qarşıdakı adam bir qədər duruxdu.Səsi donuq idi.
-Eyb etməz.Səbinə ilə danışmısan bu gün?
-Yox.Bayaq zəng vurdum amma telefonu sönülü idi.Düzü nə yalan deyim,bu günlərdə başım çox qarışıq olduğundan onunla da maraqlana bilməmişəm deyə yəqin inciyib məndən.Amma söz.Bakıya qayıdan kimi sizi restorana axşam yeməyinə aparacam.Nəsə problem var?Səbinə yaxşıdı?
-Leyla.Çox danışa bilməyəcəm amma,əgər o sənə zəng vursa mənə xəbər et!Xətrinə dəymişəm və çox peşmanam.
Səsinin təəccüblü çıxmasına çalışaraq dilləndi.
-Rəhman!Səbinə evi tərk edib demə mənə!
-Yəqin rayona nənəsinin yanına gedib.Hər nəysə.Səni işindən etməyim.Yoldasan deyəsən.Yaxşı yol.