restoranına səhər yeməyi üçün endi.Zala daxil olduğunda bir çox kişinin baxışlarının onun üzərində cəmlənməsinin fərqində belə deyildi.Makiajsız işıl-işıl parıldayan dərisi isə ətrafa işıq saçırdı sanki.Öz gözəlliyinin fərqində olmasa da onu görən hər kəs bunu aydın görürdü.Iri qəhvəyi gözləri,ölcülü və dolğun çəhrayli dodaqları,üzünə çox yaraşan kiçik burnu ilə mukəmməl biriydi o.Tünd qəhvəyi uzun saşları belində dalğa kimi dalğalanırdıi sanki.Yeməyini yedikdən sonra saatına nezer saldı.Özünü ələ almağa çalışırmış kimi bir neçə saniyə dayandı və əmin addımlarla resepsiona doğru getdi.Toğrul zəng etməmişdi.Nə bir zəng,nə bir mesaj.Bu heçdə normal deyildi.Gənc qizin heyranlıqla onu süzməsini vecinə almadan dilləndi.
-Toğrul Səfiyev otağındadır?
Qız kompüterinə göz gəzdirdikdən sonra başını yox mənasında sağa-sola yellədi.Daha sonra isə ona üstündə öz adı yazılmış olan kiçik bir zərf uzatdı.Maraqla zərfə doğru əlini uzadarkən,bir yandan da qızın türk dilində ona dediklərini dinləməyə başladı.
-Toğrul bey bu sabah erkenden çıkış yapmış efendim.Siz nişanlısısınız galiba?Bunu size iletmemizi istedi kendisi.Acilen işi çıkdığını ve Bakuye geri doneceğini söyledi.
Leyla hirsindən qızardığını belə anlamadan zorla gülümsəməyə çalışdı.Fərqində belə olmadan incə barmaqları arasında tutduğu ağ zərfi sıxmağa başlamışdı.Çətinliklə qıza təşəkkür edib oradan bir neçə addım aralanarkən zərfi çoxdan açmışdı.
-Bağışla Leyla.Amma mən sənin o çox vacib gecəndə səninlə yan-yana ola bilməyəcəm.Bakıya qayıdanda danışarıq!
Anidən içində baş qaldıran bərkdən qışqırmaq istəyini yatışdırdı.Hirsindən dəliyə dönmüş olsa belə,əlindən heç nəyin gəlmədiyi gerçəyi ilə üzləşdi.
"Zibilin biri zibil!Bunu sənin burnundan fitil-fitil gətirməzsəm əgər onda mənə də mən deməsinlər…İt oğlu it!"
Hirslə vərəqi bir qədər aralıdakı zibil qabına cırıb atdı.Nə qədər zəng etsə də Toğrulun telefonu cavab vermirdi.İçindən bağıraraq "-ALÇAQ!" deyib bir başqa yerə zəng vurdu.Sakitləşməyə çalışsa da səsi