k nümunəsi kimi görünürdü.
Səbinənin donmuş halına baxmağa dözə bilmədən gülməyə başladı.Qarşısındakı qızın çaş-baş halına daha çox tab gətirə bilmədiyindən dərindən bezginzə nəfəs alıb,əlini tutdu.
-Ay qız nədi inandın?
-A…ama.. s..ən dedinki?
-Səbinə bəzən həqiqətəndə sənə inana bilmirəm.
Gözləri fikir içində bir nöqtəyə zillənib qaldığında bütün səmimiyyəti ilə bu vaxta kimi özünə belə etiraf edə bilmədiyi gerçəyi dilləndirdi.
-Bəzən…bəzən onun sadəcə kiçik bir öpüşünə,məni qucaqlamasına belə dözə bilmirəm.Niyə bilmirəm amma,bir şey əksikdi sanki.Tam deyil.Toğrul o adam deyil.Hiss edirəm.
Rəfiqəsinin etirafı ilə bədəni daha bir təəccüb dalğasına tuş gələrkən,gözlərini qırpa bildi yalnızca.
-Ama...sən onunla nişanlanmısan?Yəni...
-Səbiş...hər kəs sizinki kimi dəlicəsinə eşq ilə ailə qurmurki...Bizimki bir növ iş sözdələşməsi kimidi.
-Nə?
-Of...ay qız.Düzdü,Toğrul məni sevə bilər amma bu mənim də onu sevməyim mənasına gəlmirki...
-Leyla...Sən mənim ən yaxın rəfiqəmsən.Dostumsan!İnan sənin xoşbəxtliyii hər şeydən çox arzulayıram.Amma necə yəni sevmədən nişanlanmaq.Bu günün sabahı da var.
-Səbiş!Mən heç kəsi sevməyəcəm!Nələr yaşadığımı və hələdə yaşamağa davam etdiyimi sən yaxşı bilirsən!Bütün bunları sədən daha yaxşı bilən yoxduki...Hə...birdə Nani var.Qoy məni sevsinlər!Mən sevməyəcəm!Heç vaxt!Bəlkə eqoistlikdi amma,Toğrulun sadəcə varlığını yanımda hiss etmək yaxşıdı.Artığı yox!
-Leylam...
Qızın nəsə deməyinə icazə vermədən davam etdi.
-Hər nişanlanan da evlənmir bilirsən.Hər nəysə.
Söhbətdən sıxılmış kimi ofisiantın gəlməyini işarət etdi.Yenidən gülümsəyərək rəfiqəsinə baxıb göz vurdu.
-Narahat olma canım.Sabahdan yorğunluqdan heç Toğrulla belə görüşə bilməyəcəm bu gedişlə.Sən demiş,alış-veriş mərkəzində nə var,nə yox aldıq.Halımıza bax.Gəl indi bunları otelə daşı görüm necə daşıyırsan.
Hesabı ödədikdən sonra güc-bəla ilə torbalarını əllərinə alıb,oradan ayrıldılar.Onsuzda səhəri gün də Bakıya dönmüşdülər...(2706)
Hər zamankindən fərqli