ə danışmadılar.Arada yaranan qulaq batırıcı səssizliyin ürəyini sıxdığını duyduğunda dərindən nəfəs alıb Ceyhuna tərəf çöndü.
-Hara gedirik?
-Yemək yeməyə.
-Bunu bilirəm.Dünən dediyin kimi balıq yeməyə gedirik?
-Balıq sevmirsənsə...
-Yox.Əksinə.Çox sevirəm.
Onun o qəhvəyi gözlərindəki işığı sevirdi.Anidən elə parıldamaq parıldayırdıki,ətrafın bütün işıqları o bir cüt gözün qarşısında aciz qalırdı sanki.Onun təbəssümünü sevirdi.Kiçik bir uşağın gülümsəməsi kimi xoşbəxt edirdi insanı.O hər halı ilə dəyərli idi Ceyhun üçün.Hər kəsdən və hər şeydən daha dəyərli…
Görəsən elə indi açıb ona axtardığı Əli Vahabzadənin elə özü olduğunu desə nə olardı?Çıxıb gedərdi...Bəlkə helə üstəlik üzünə qəşəng bir şillə belə vurardı.Ən əsası çıxıb gedərdi.Onu bu cür itirə bilməzdi.Məkana çatdıqlarında Ceyhun yenə eynilə ondan öncə maşından düşüb,onun qapısını açıb,enməyinə kömək etdi.Leyla məkana göz gəzdirdiyində heç də çox ucuz bir yer olmadığı qənaətinə gəldisə də bunu ona bildirmədi.Bu defə onun əlini uzatmasını gözləmədən özü Ceyhunun əlini tutdu.Ceyhundan da bir reaksiya gəlmədiyini gördüyündə özlüyündə bundan xoşhallandı.Bəlkə otelde onu tanıyan ola bilər deyə əlini uzatmışdı deyə düşünmüşdüsə də yenidən onun əlini tutmaqdan da çəkinməmişdi.İçəri girdiklərində baş ofisiant onları gülərüzlə qarşıladı.Onun Ceyhunla səmimi halı da gözündən qaçmamışdı.Deməli Ceyhun buranın daimi müştərisi idi?Görəsən bura həmişə gözəl qızlarla gəlmişdi?Bu fikirləri düşündüyündə belə hirsi başına vururdu.Fikrini yayındırmağa çalışıb ətrafı seyr etməyə başladı.Heç də böyük olmayan,rahat dizayn edilmiş məkan olduqca səliqəli və gözəl idi.Ceyhun da onun qarşısında əyləşəndən bir neçə dəqiqə sonra sifariş belə vermədən balıqları qarşılarına gəldi.Masanın üstü bir anda soyuq yeməklərlə dolmuşdu.Leyla təəccüblü baxışlarını ona dikdi.
-Bunların hamısını kim yeyəcək?
-Biz!
-Zarafat edirsən sən?Bu qədər yeməyi mən heç bir həftəyə də yeyib bitirə bilmərəm.
Ceyhun oturduğu yerdən bir qədər önə