bütün mənliyini sarsdı.Həzm etməyə çalışdı qulaqlarının duyduqlarını.Onun bütün bunların heç birindən xəbəri yox idi ki.Həmdəki o,hər nə olarsa olsun,gücünü bir qadının üstündə göstərən biri deyildi.Hirsindən dişlərini sıxmışdı.Qəfildən uzanıb onun əlini tutdu sevgi ilə.Sakitcə onu sakitləşdirmək üçün pıçıldadı.
-Sakit...sakit ol.
Leyla hisslərini cilovladığında belə əlini onun əlindən geri çəkmədi.Gülümsədi.
-Bilirsən niyə bu qədər eqoistləşmişəm?Vaz keçmədim!Sevgili atam sayəsində heç bilmədiyim bir həyatı gətirib qabağıma qoydular.Şirkət sənindi dedilər.İstəmədiyim halda,zorla qəbul etdirdilər.Rahatlıqla uzağı bir ilə o şirkəti batıra bilərdim.Mən isə əksini elədim.Böyütdüm.Düzü bunu necə elədim heç bir fikrim yoxdu ha…Amma bacardım.Sırf bacara bilmədi,qorxdu,gücsüzdü deməsinlər deyə bacardım.Hesabını belə bilmədiyim qədər çoxlu pulum var indi.
Əlləri hələdə onun əllərinin arasında qalmışdı.Ceyhunun baş barmağı dalğınlıqla onun əlini oxşayırdı və bu kiçik hərəkət belə Leylanın sakit və özünü rahat hiss etməsinə bəs edirdi.
-Gözəl bir hiss olmalıdı.Çoxlu pulunun olması...
-Bilmirəmki...Deyəsən elədi.Bunu birinci öyrəndiyimdə səhərdən axşama kimi dəlilər kimi pul xərcləmişdim.Uşaqlığımda istəyib,ala bilmədiklərimə kimi almışdım.
-Uşaqlığında ala bilmədiyin?
Üzünə yenidən qonaq oldu kiçik təbəssümü.Daha sonra xatırlayıb davam etdi.
-Atam milyoner iş adamı olsa da mən uşaqlığımda nə onun sevgisini,nədəki varlığını hiss etmişdim.Həmişə iri mişkalarım olsun istərdim.Yadaki,boyu boyum qədər olan gözəl kuklalarım.Bunların hamısını aldım.Bircə Barbie evimdən başqa.
Zarafat dolu bir səslə cavabladı Ceyhun Leylanı.
-Pulun çatmadı?
Verilən suala güldü sadəcə olaraq.Daha sonra isə özü belə bilmədən əllərini onun əllərindən çəkib,çənəsinin altında birləşdirdi.O qədər təbii və rahat görünürdüki onun yanında.
-Yox.Tapa bilmədim.Belə qurulanda dörd mərtəbəli olan,bənövşəyi rəngli bir oyun eviydi.Axtardım amma,dörd mərtəbəlisini və bənövşəyi rəngdə olanını tapa