a çox da dirənə bilməmişdi.
-Allahım.Sənə nə oldu axı birdən-birə?
-Qolunu belimdən çəksən yaxşı olar.
-Amma dünən heç nə demədin?
Üzünün qızardığını yanan yanaqlarından hiss edə bilirdi.Qaranlıqda bunun onun tərəfindən görünmədiyinə ümid etdi.Onun belə yaxın təması qarşısında necə danışa bilərdi axı?Tərslik edəcək zamanı tapmışdı.Amma o sarışın qızın Ceyhuna elə açıq-açıq baxması və o danışdığı vaxtda da Ceyhunun xəbəri belə olmadan sıxıntıdan üzünü təsadüfən qız tərəfə çevirməsi bütün əsəblərini pozmuşdu.Gedəcəyini deyirdi və Ceyhun o qıza tərəf baxırdı.Əsəbləşməsi normal deyildi amma niyə əsəbləşmişdi ki indi?Çətinliklə dillənə bildi.
-Dünən...dəvətdəydik və...
-Və?
-Oradakılar nişanlı olduğumuza inanmalı idilər.Bilirsən.
-Əlbəttəki.
Ceyhun başını ona yaxınlaşdırarkən Leyla zorla gülümsəməyə çalışıb,özünü geri-geri çəkməyə başladısa da artıq gedəcəyi bir yerinin qalmadığını da çox yaxşı bilirdi.Onu özündən aralamaq üçün son dəfə cəhd edərək,qollarından tutub çəkməyə çalışdı.Amma öz kiçik qolları onun güclü qolları üzərində qala bildi sadəcə olaraq.Aman Allahım!Ceyhun ona yaxınlaşırdı.Öpəcəkdi!Əmin idi elə indi,burada,o sarışın gözəl,yox,eybəcərin gözlərinin önündə onu öpəcəkdi.Həyəcanlanmamağa çalışdı amma,necə həyəcanlanmasın axı?Bu yaraşıq torbası onu öpəcəkdi.Yoxsa niyə belə yaxınlaşsın axı?Bəs bunu istəyirdimi?Yox!Etiraf etməli idiki,nə qədər yox desə də bunu istəyir və həyəcanla gözləyirdi.İstəməyi heç nəyi dəyişməzdi.Bu yanlış idi.Onlar sadəcə yalançı nişanlı idilər.Bu qədər!
Çarəsizliklə qırıq-qırıq səsi ilə danışdığında gözləri onun o dərin baxışlarla ona baxan gözlərində idi.
-Eləmə!
-Nə edəcəmki?
-M...məni
Ceyhun gülümsəyərək qaşını qaldırdı.Aralarında qalan kiçik məsafəni Ceyhun sadəcə olaraq bir az irəli gedərək,onun dodaqlarına toxunsa bağlaya bilərdi.
-Səni?
Bu adam ona niyə işgəncə verirdi axı?Dəhşətlə bir daha fərqinə vardı ki,hər nə qədər eləmə desə də onun gözlərindəki o istəyə özü də qarşılıq vermək istəyirdi.Bu bərbad bir