fikirləşirəm…
-Nəyi?
-Sabah tezdən Bakıya getməliyəm mütləq.Bunu Haldun bəyə uyğun bir dillə başa salmalı olduğumu düşünürdüm.
Ola bilməzdi!Ürəyini sıxan bir əl vardı sanki köksündə və o heç nə edə bilmirdi.Çətinliklə dilləndi.
-Gedəcəksən?
Bu suala gülməyi gəldi sadəcə və qəti səslə qısaca cavaladı.
-Hə!
-Rəngin saralıb sənin.Nə olub?
Gülümsəyib ona baxdı.Zarafatla Ceyhunu süzüb cavabladı.
-Bəlkə,sevgili nişanlım səndən ayrılacağım üçün kədərlənirəm?Ola bilməz?
Bunu o qədər çox istəyərdiki,bəlkə də son zamanlarda istəyəcəyi tək şey idi.Lakin tək mümkünsüz olan şey.Üzünə güclə gülümsəmə yerləşdirə bildi.
-Ola bilməz! -dedi bir qədər sərtliklə.Leyla gülümsəməsini pozmadan söhbəti uzatmağa qərar verdi.
-Niyə?Bəlkə doğurdan da səninlə bir daha görüşməyəcəyim üçün kədərliyəm?
Üzünü ona tərəf tutub nəfəssiz qalaraq bütün ömrü boyu baxmaq istədiyi yeganə çöhrəyə baxdı dərindən.Başını iki tərəfə salladığında Leyla yenə istədiyi cavabı almayacağına əmin idi.
-Sənin üçün heç nə ifadə etmədiyim üçün kədərlənəcəyini zənn etmirəm.
-Niye elə düşünürsənki?Sən mənim üçün çox şey ifade edirsən.
Bunu ona etiraf etməkdən heç də utanmadı.Vecsizliklə çiyinlərin çəkdi.
-Nə ifadə edirəmki?
-Çox şey desəm?Məsələn,sən mənim üçün yad olsan belə,doğmaların yadlığından da doğma oldun.Bu qədər.
Bu nə demək idi belə?Bu sözləri ilə ona nəsə deməyə çalışırdı ya da bəlkə də onu dost olaraq bəyəndiyini deyirdi?
-Niyə həqiqəti deməyə çəkinirsənki?Yəni,cəmi iki-üç gün tanıdığın biri olan mən,sənə doğma kimi görünürəm?
Bundan daha artıq ona dəyərli olduğunu necə ifadə edə bilərdi axı?Heç cürə!Deməli Ceyhun üçün onun dəyəri onun düşündüyü qədər deyildi.Özünü bu özündən razının yanında alçalda bilməzdi.O,Leyla Bədirzadə idi!Birdən hər nə qədər çətin olsa belə qəhqəhə çəkdi.Daha sonra isə dediklərinə əlavə edirmişcəsinə dilləndi.
-Amma,təbii ki,sənin bu doğmalığın üçün ödəyəcəyim məbləği düşündüyümdə,belə davranmağa onsuzda məcbur olduğunu da başa düşürəm.Yəni,indi fikirləşdim