boşuna gəlib.Mənimlə gedirsən!
-Hey.Hop.Orda dayan görüm.Heç kim mənə əmr verə bilməz.
-Yaxşı,Leyla xanım,sizi mən aparacam.Zəhmət olmazsa maşına əyləşə bilərsinizmi?
Leyla usanaraq ona baxıb,dərindən nəfəs aldı.Geri çəkilməyə heç də niyyəti yox idi.
-Mənim işim var.Yemək yemək istəyirəm.Tək!
Ceyhun qızın qolundan tutub maşına doğru apardığında Vedat adlanan işçi maşının ön qapısını açmışdı.Leyla məcburən ona açılmış qapıdan içəri girib,yerinə oturdu.Ceyhun yerinə keçib,maşını işə saldığında hələ də gülümsəyirdi və nədənsə bu belə qızın sinirlərinə toxunurdu.
-Qaş-qabağını tökmə.Tək yemək istəyirsənsə,təkcə yeyərsən.
-Elə şey olmaz.Mən yeyəndə ağzıma baxası deyilsənki?
-Yaxşı.Necə istəyirsənsə elə olsun.
-Sənin işin yoxdu?Artıq azadsan.Məndən nə istəyirsən başa düşmədimki
-Mən onsuzda azad idim Leyla.
Dediyi hər bir söz,qəlbinə bu qədər toxunmalı deyildi.
Üzünü hirslə pəncərəyə çevirdi.Maşın göstərişli bir restoranın qarşısında dayandı.İçəri keçdiklərində baş ofisiantın hörmətlə onunla danışdığını gördüyündə belə təəccüblənmədi.Axı necə ola bilərdiki,onu görən hər kəs onunla bu cür səmimi ünsiyyət qurur və ən əsası hörmət edirdi?İçindən güldü.Onun,Leyla Bedirzadənin belə hisslərini alt-üst etməmişdi bəyəm bu adam?Etmişdi!
Bir gerçək ilə də üz-üzə qaldı ki,ona uzağı on dəqiqə hirsli qala bilirdi.Hər nə cür edirdisə,sakit qaldığı vaxtda belə üzünü güldürürdü.
İşarə edilən masaya keçdiyində bilərəkdən qaşlarını çatıb,hirsli görünməyə çalışdı.Onun üzünə baxmadan menyunu əlinə aldı.Yeməklərini sifariş verdikdən sonra ofisiantı durdurub,bir qədəh də qırmızı şərab sifariş etdi.Ceyhunun tərs-tərs ona baxdığını gördüyündə yenə məsafəli və soyuq baxışlı biri olmağı bacarmışdı.
-Nədi?İçki içmək üçün səndən icazə alacağımı düşünmürdün hər halda?
-Təyyarəyə minəcəksən və saat hələ günortanın biridi.İçməsən daha yaxşı olmazdı?
-Yox.Olmazdı.İşimə qarışma.Nə istəsəm onu edərəm.Heç kim mənə nə edəcəyimi deyə bilməz.Sən belə!
-Nəyə hirsləndiyini soruşa