onun əlini möhkəmcə tutmaqda idi.Son olaraq xatırlanan yeganə şey isə Ceyhunun qışqırığı idi.
-Leyla kəmər!!!Leyla…..
Yayın ortasında hava elə qaralmaq qaralmış,elə külək əsməyə başlamışdı ki,bu tutqunluğa nişan üzükləri hələ də barmaqlarında olan bir cütlüyün əl-ələ olaraq olduqları bahalı bir maşından çıxan tüstüsü qarışmışdı.
Ceyhun özünü Leylanı qorumaq üçün qızın üatünə atmaq istəmişdisə belə,taxılı olan təhlükəsizlik kəməri buna icazə verməzkən,hər şey üçün artıq çox gec idi.Çünli,Leylanın başı çıxdan maşının ön güzgüsünə çırpılmışdı.
Siqnal səsləri bir-birinə qarışdığı anda Ceyhun gözlərini çətinliklə aralayıb,yanında qan içində görünən qıza baxdı.Dodaqları arasından pıçıltı ilə bir söz tökülərkən,gözləri qaranlığa təslim olaraq bağlanmışdı.
-Gecə gözlüm…Yerinden qalxdı cəldliklə.Otaqdan çıxan həkimə dikdi hər zamanki kimi ümid dolu gözlərini.Səhv eşidirdi ya həkim doğurdan da onun axırki,oyandığını xəbər verirdi?Qulaqlarındaki uğultunu söndürə bilmədi.Həkim yanından keçib getdiyində bir əl toxundu çökmüş çiyninə.Başını çevirdiyində yenə Səlimi yanında gördü.Bir anda sevincini paylaşmağa birini tapan uşaq kimi gülərək onu qucaqladı.
-Gözuün aydın dostum!
-S..Səlim...oyandı?Oyandı!
Səlim gülərək onun çiyninə vurdu.
-Sərsəm.Düz iki gündür bu günü gözləyirsən.Məncə içəri keçib onu görməyinin vaxtıdı.Otağa keçiriləcəkmiş bir azdan.Bir daha gözün aydın Ceyhun!
Qəza zamanı özü yüngü xəsarətlər almışdı.Ancaq bir an belə həkimi dinləyib,uzanıb istirahət etməmişdi.Böyük bir səbrlə və ən əsası ümidlə iki gündür onun oyanmağını gözləmişdi. Həyəcanla otağın qapısının ağzına gəldi.Yəqin ki,indi onu qarşısında görən Leyla,yenə ona gülümsəyəcək və yenə lağca "mənim sevgili yad nişanlım" deyəcəkdi.Nə deyərsə desin,onun yaşadığı üçün Allaha minnətdardı.Leylanın ayağındakı cə qabırğalarındakı sınıq və çatlardan əlavə başqa xəsarəti də var idi.Xəstəxanaya kəllə-beyin travması ilə yerləşdirilmişdi və beynindən bir dəfə ağır bir əməliyyat keçirmişdi.Həkimin icazəsi