demək idi?Qızın açıqlıqla ondan cavab gözlədiyini bilirdi Ceyhun.Ancaq kəlimələri toplayıb,heç cürə ağzından çıxara bilmirdi.Leyla isə usanmış kimi gözlərini süzdü qarşısında hərəkətsiz qalan adama.
-Bir cavab verəcəksən ya yox?Toğrul hanı?Onun burda olması lazım olduğu vaxtda sğn kimsən və burada nə işin var?
Səsini normallaşdırmağa çalışıb onun suallarına cavab verməli olduğunu anladı.
-Mən...
-Sən?
-Mən sənin nişanlınam!
Eşitdiyinin təsirindən gülməyə çalışdığında belə içində hiss etdiyi ağrı ilə gülümsəməsi yarımçıq qaldı.
-Sən mənim nişanlımsan?Hah....sən heç mənim tipim belə deyilsənki...
Dayanıb onun olduqca ciddi görünən üzünü seyr etdi.
-Bir dəqiqə.Mən Toğrulla nişanlıyam.Sən nə sarsaq-sarsaq danışırsan axı?
Ceyhun hirsindən dişlərini sıxmışdı.Başına gələn hadisələrin heç birinə inana belə bilmirdi.Bu qızı gördüyü ilk andan bəri həyatı tam tərsinə çərx erməyə başlamışdı.
Leyla bildirməməyə çalışaraq gözucu Ceyhunun nişan barmağına baxdığında oradaki sadə üzüyü gördü.İçindən yenə dəli kimi gülmək keçdi.
-Yaxşı,deyirsənki,sən,guya mənim nişanlımsan.Yad nişanlım!Deyə bilərsən mənim üzüyüm hanı?
-Ola bilsin ki,tomoqrafiyaya gedəndə çıxarıblar.Tibb bacısından soruşaram.
-Deyə bilərsən hansı aydı indi?
-İyul!
Leyla gözlərini bərəldib əli ilə başını tutdu.
-İyul?Bax qulaq as yaraşıqlı səninlə uzun-uzun danışıb gu gicgici nişan məsələsini danışmaq istəyirəm amma məni hər halda tanıyırsan artıq,Səməd bəyi çağır təcili.Birdəki otaqdan çıxa bilərsən?Sənə baxdıqca öz-özümə hirslənirəm.İncimə amma mən Toğrulla nişanlıyam.
Ceyhun heç nə demədən otaqdan çıxmaq istəyirdiki Leyla onu səsləyib saxladı.
-Yox!Dayan!Getmə.De görüm biz necə nişanlanmışıq?
Qıraqda olan oturacağı çəkib oturdu.Dərindən nəfəs alıb,hər şeyi olduğu kimi ona danışmağa başladı.Leylanın gah bir qaşı yuxarı qalxırdı,gah qaşları çatılırdı,gah da üzündə xəfif bir təbəssüm yaranırdı eşitdiklərinin təsirindən.Hər şeyi danışıb,qurtardığı vaxtda otağın qapısı açıldı və içəri uzun