olduqca ciddi idi.
-Bunu etməyə haqqın yox idi Toğrul!Niyə belə etdin axı?
-Məni başa düşməyini istədim sadəcə.
-hıh..doğurdan?
-Hə.Fikirləşdimki bir az çarəsiz qalsan bəlkə məni anlayarsan.Dünyanın ən gözəl qızı ilə nişanlıyam ama evlənə bilmirəm.Bu o tərəfə qalsın nə ona toxuna nədəki...
-Yetər!
O çarəsiz deyildi!Heç vaxt da çarəsiz olmamışdı!Hirslə gözlərini yumub,açdı və bir saniyənin içində aldığı bütün qərarları dəyişdirdi.Onu ələ salırmış kimi güldü.
-Sənə ehtiyacım olduğunu zənn edirsən əzizim?
-Əlbəttəki...sənin təkliyini paylaşmağa mənə ehtiyacın var.Hemişə var idi və yenə var!Hətta bir nümunə gətirim?
-Buyur!
-Bu gün saat 8 etibarı ilə heç vaxt olmadığı kimi ehtiyacın var mənə!Orada sənin yanında olmalıyam.
-Əslində...düz deyirsən…
-Gördün gözəlim mənim?Bu çox sadədir.Məndən dünənki gecə üçün üzr istə iki saata yanında olum!
Leyla hirslə gözlərini yumdu.Ayaqlarını ritmlə yerə tez-tez vurarkən dərindən nəfəs aldı.Madamki o bu qədər alçala bilirdi,o zaman kartları açıq oynamağın və bu teatra son qoymağın vaxtı çatmışdı.
-Qulaq as!
-Leyla...Leylam...mənə ehtiyacın olduğunu de gəlim yanına.
-Sənə ehtiyacım yoxdu Toğrul!Bilirsən?Zəngini gözləyirdim çünki sənə olduqca vacib bir məlumatı deməliydim...
Arada yaranan səssizlikdən Toğrulun çaş-baş qaldığını anlayacaq dərəcədə tanıyırdı onu.O,Leylanın onun dediklərini edəcəyindən əmin olduğundan demişdi bütün sözlərini.Yanılmışdı.Kəkələyərək dilləndi…
-N..nə...nəyi?Nəyi deməlisən?
-Artıq səninlə nişanlı olmadığımı!
Olduqca sərt və acımasızca tökülmüşdü sözlər dilindən.Qəribəsi isə o idiki,özünü rahatlamış hiss edirdi.Onun qəzəbləndiyini səs tonundan hiss edirdi.
-S..sən ağlını itirmisən?
-Yox!Sənə olan güvənimi itirdim bu sabah etibarı ilə və buna görə də aramızdakı bütün elaqələri də bitirmək qərarına gəldim.
-Bütün?
-Bəli bütün!Bildirmək istəyirəmki,səninlə o çox istədiyin lahiyəni də reallaşdırmaq fikrindən də vaz keçdim.
-Bunu edə bilməzsən!
-Səndə mənim kimisən...Mənim kimi işini