.
Ceyhun gülümsəyərək,Leylanı yatağa doğru yönəltdi.Qızın ayağının biri gipsdə olduğundan ayaq üstə çox qala bilmirdi.Onun köməyilə Leyla yumuşaq yatağa oturduğunda üzündə xəfif bir təbəssüm belə vardı.
-Sənə şirkətimin olduğunu demişdim və sən mənə gülmüşdün.Qısacası inanmamışdın.Hər nə isə.Həkimin dediyini unutmamalısan.Özünü çox yormaq yoxdu.İstirahət etməlisən.Yenə də,əgər sən qane edəcəksə,deyə bilərəmki,öz şəxsi işim var və gördüyün kimi də,qazancım da kifayət qədərdi.
Ceyhun qapıya tərəf yönəldikdən sonra nə isə xatırlamış kimi geri döndü.
-Leyla,mənim də otağım bu mərtəbədədi və hətta dəhlizin başındakı otaqdı.Amma,əgər sən rahatsız olarsansa mən yuxarı…
Onun sözünü bitirməyinə icazə vermədən müdaxilə etdi.
-Buna ehtiyac yoxdu Ceyhun.Həqiqətən.
-Yaxşı onda.Birdə,Nuridə xanım bu evdə qalmır.Həftə içi bir neçə saatlıq gəlib,yemək falan bişirib,evin işlərini görüb gedir.
-Necə yəni,sən evdə yeməyini tək başına yeyirsən?
-Evdə yemək adətim deyil.Onsuzda evə elədə bağlı biri deyiləm.Əslində bu ev mənim üçün otel kimi bir yerdi.Gecələri yatmaq üçün lazım olan bir yer.Amma,artıq sən burada olduğuna görə,çalışacam işdən tez gəlim.
-Ceyhun…Mən sənin həyatına müdaxilə edə bilmərəm.Yəni,evin gətirdin,çox sağol,amma daha artığını istəmirəm.Ehtiyac yoxdu.Sağalandan sonra onsuzda çıxıb gedəcəm.
-Mən indi çıxıb gedirəm Leyla xanım və siz uzanıb istirahət edirsiz.Onsuzda bir azdan dərmanının vaxtıdı.O vaxta kimi yatsan yaxşı olar.Nuridə xanıma da demişəm,axşam yeməyinə gözəl bir süfrə hazırlayacaq.Və mən,evə tez gələcəm Leyla!
Ceyhun çıxıb getdikdən sonra,telefonuna gələn zəngi görüb,açdı.Bu yeni telefonu ona Səməd bəy gətirmişdi.Qəza vaxtı öz telefonu parka-parça olubmuş.Uzandığı yerindən qalxmadan –alo-dediyində,qarşı tərəfdən gəllən qışqırıq səsi ilə diksinib,üzünü buruşduraraq,telefonu bir qədər qulağından aralayıb,gülümsədi.
-Hey,qulağıma qışqırmasan yaxşı olar,çünki hələ təzə-təzə sağalmağa başlayıram.
-Leyla!Sənin o köməkçindi,hər nəyindisə,o Səməd