b bitirdikdən sonra belə qız səssiz idi.Televizor qarşısındakı rahat,geniş divanda əyləşib,boş gözlərlə kanalların birində gedən verilişə baxırdı.Ceyhun əlində iki çay fincanı ilə onun yanına gəldiyində,fincanları,divanın qarşısındakı jurnal masasının üstünə qoydu.Keçib qızın yanına oturduğuda,o da sıxıntı ilə dilləndi.
-Sənin nəyin var?
Yerində bacardığı qədər ona tərəf çevrildi.Çiyinlərini çəkdiyində üzü kədərli idi.
-Heç nəyim yoxdu.Niyə həmişə mənim üçün narahat olurmuşsan kimi davranırsan axı?
-Sən deyəsən,yenə özün-özünə hirslənmisən.
-Qulaq as.Özümü,səni evinə zəbt edən biri kimi hiss edirəm və bu mənim heç xoşuma gəlmir.Xəstəxanada dediyim sözləri geri götürürəm Ceyhun!
-Nəyi?Nəyi geri götürürsən?
-Mənim gözümün qabağında olmamaq şərtilə,kiminlə istəsən birlikdə ola bilərsən.Bunu önəmsəmirəm onsuzda.Sənə heç nəyi qadağa edə bilmərəm.Buna haqqım yoxdu.
Qulaqlarına inana bilmirdi o anda Ceyhun.Bu qız nə deyirdi belə?Nəfəsini hirslə tutub,cəld ayağa qalxdığında qəzəbli baxışlarını bir anlığına qızın üzərində gəzdirmiş,daha sonra isə televizordakı mənasız verilişə zilləmişdi.
-Bunu hardan çıxardın axı indi?Mən rrazılaşmamaızdan şikayət etmirəmki…
Leyla gipsli ayağı sayəsində çətin də olsa ayağa qalxıb,onun qarşısında dayandığında,meydan oxuyan baxışları onun üzünə zillənmişdi.
-Şikayətçi olduğunu demirəm onsuzda!Amma həyatını da mənə görə dəyişməyini istəmirəm səndən!Buna ehtiyac yoxdu.
-Yəni demək istəyirsənkimən indi evdən çıxıb getsəm,sən burada tək qalsan pis olmayacaqsan.Düzdü?
-Yox!Niyə pis oluramki?Sənə deyib,demədiyimi bilmirəm,amma,mənim evimə dəfələrlə gecə hücum olunub və hamısında da evdə mən tək idim.
-Yox!Niye pis olumki?Sene deyib,demediyimi bilmirem ama,menim evime duz bes defe hucum olunub ve men hamisinda da evde tek idim.
Hər dəfə bu olanların xatırlanması artıq canını sıxırdı Ceyhunun.Bundan əlavə xəbəri olmadan baş verən hadisələr üzündən belə özünü günahkar hesab edirdi
-Bilirəm.Demisən.
-Hə.Bax görürsən?Yəni,qorxacağımı