almıramki...
-İnan mənə,əgər belə bir şey etməyə çalışsan,o tapacağın yaraşıqlının sümüklərini bir-bir qıraram və buna zərrə qədər də olsa peşman olmaram!Sənə barmağı ilə toxunacaq hər kəsi mən,böyük zövqlə məhv edərəm!
Anidən eşitdiklərinin təsirindən yerində donub qalmış qızı qollarından buraxdı.Hirslə arxasını dönüb getmək itədiyində bir əl əlindən tutaraq saxladı onu.Eşitdikləri,həyatı boyu eşitdiyi bütün cümlələrin hər birindən daha dəyərli və möhtəşəm idi.Onun kim olması,nə işləməsi vecinə belə deyildi.Xəstəxanada ilk gördüyü anda başa düşmüşdü əslində.Onu itirə bilməzdi!Səbəbini bilmirdi,amma itirə bilməzdi.Ona ehtiyacı vardı.Yalnız ona!Əgər o,hiss etdiklərini bu cür gözəl ifadə etməkdən utanmırdısaŞçəkinmirdisə,deməli ozü ağılsızlıq edirdi.Səbinənin nə demək istədiyini yalnız indi anlamışdı.Bunu bu qədər tez başa düşəcəyini heç ağlına belə gətirməzdi əslinə qalsa.Gözündən axan bir damla yaşla birgə gülümsəyib,ovucundakı əli sıxdı.Axsayaraq onun dahada yaxınına gəlib,təəccüb qarışmış,hirsli çöhrəni süzdü.
-Getmə!
Söz dodaqlarının arasından əmr formasında çıxsa belə geri addım atmadı.Yaxınlaşıb tam qarşısında dayandığında dürüstlüklə onun gözlərinə baxdı.
-Səbəbini soruşma Ceyhun.Cavabini hələ özümün də tam bilmədiyi bir sualla üz-üzə qoyma məni.Amma getmə.
Tam olaraq eşitmək istədiyi bu deyildi bəlkə amma,yalnız onun tərəfindən bu qədər dəyər verilməsi belə,onun üzünün gülümsəməsinə bəs etmişdi.Yenidən qolunu qızın belinə dolayıb,onu özünə tərəf çəkdiyində,Leyla gülümsəyərək,bu dəfə tam rahatlıqla əllərini onun sinəsinə qoymuşdu.
-Mənimlə qal.Nə işlədiyini,kim olduğunu,o heç xoşum gəlməyən pulları hardan və necə qazandığını bilmirəm.Heç vecimə də deyil.Amma bilməyini istəyirəmki,evin kiçik,sınıq salxaq bir ev belə olsaydı,mən yenə də sənin əlindən tutub,getməməyini istəyərdim.
-Bunu düşünməmişdim belə!
Gülümsədi yenidən qız.
-Mən yenə də qabaqcadan deyim.Niyə bilmirəm amma,kim olmağının önəmi yoxdu.Yalandan belə olsa nişanlıyıq və mən bu