u sıxarkən,uzun dırnaqlarının ətinə batdığını belə o an hiss edə bilməmişdi.İçdiyi içkinin belə təsiri eşitdikləri ilə uçub getmişdi elə bil.Fikirli halda masalarına doğru irəliləmişdi.O an ağlında nə Ceyhun vardı,nədəki ona oynanılan oyun!O an ağlındakı yeganə şey getmək idi!Getmək və bir daha onu görməmək!
İndi başa düşürdü Leyla!İnsan nə edərsən etsin,necə biri olarsa olsun,heç vaxt iki şey insanı tərk edib getməzdi!
Keçmişin və kim olduğun!
Belinə dolanan güclü və vurğunu olduğu qolla diksindi.Və…qaranlıq otaqda adamın pıçıltısını eşitdi qız.
-Üzr istəyirəm gecə gözlüm…
Nəyə idi ki,üzrü?Hansı etdiyinə idi?Onu aldatmasına,kimliyini gizləməsinə ya qəddarlıqla ona xoşbəxtliyin nə olduğunu göstərib,özünə belə çarəsizcəsinə aşiq etməsinə?Hansına idi görəsən?Bilmirdi Ceyhunun gecə gözlüsü Leyla…Bilmirdi.
-Niyə bu vaxt gəldin?
-İşlərim uzun çəkdi.
-Telefonuna dəfələrlə zəəng etmişdim!
Bəli!Dəfələrlə zəng vurmuşdu ona Leyla.Ağlına və ağzına gələni dəfəyə deyib,hirsini tökmək üçün dəfələrlə zəng vurmuşdu.Və hər zəngi də cavabsız qalmışdı.Öz ağılsızlığına yanırdı.
Ceyhunun saçlarının qoxusunu içinə çəkdiyini hiss edib,təslimiyyətlə gözlərini yumdu.
-Bilirəm.Gördüm.Amma…
Davam etməyinə icazı vermədən onun sözünü kəsdi.
-Nəysə.Vacib deyildi.Mən…mən sadəcə…
Gözlərini yumdu.Sözləri boğazında düyümlənib qalarkən,qəhər onu boğmuşdu.Başını iki yana yelləyərkən,gözlərindən bir damla yaş axdı gül yanaqlarına…
-Sadəcə,narahat olmuşdum.Səhər sənə demişdim.Gecə qəribə yuxu görmüşdüm.
Gülümsədi özlüyündə.O da qollarını qaldırıb,adamın bədəninə doladı.Yavaşca başını onun sinəsinə qoyub,dərindən qoxusunu içinə çəkdi.
-Bilirsən,Bakıya qaytmaq istəmirəm.Burda,səninlə qalmaq istəyirəm.
-Mən…
-Qulaq as.Həqiqətən kim olduğun,nəə işdə işlədiyin vacib deyil.Mən sənin yanında xoşbəxtəm.Əgər səndə istəyirsənsə səninlə qalmaq istəyirəm.Hə,birdə əsas işimə qayıtmaq fikrindəyəm.
Məmmunluqla gülümsəyib,qızı daha da bərk qucaqladı.Saçlarından öpərkən soruşdu.
-Əsas iş?
-Hə.Çox