üzünün heyretden deyişmesini anba-an böyük bir zövqle izledi.Bu sualın cavabını bir qadından başqası elbette ki,bile bilmezdi.Hele aşiq bir qadından başqa…Heyretini gizlemeden Leylanı süzdü Nergiz.Yerinden qalxıb,geldiyi kimi qapıya teref addımladı.Qapını açıb,evden çıxmazdan evvel yüksek sesle içeriye,Leylanın olduğu yere doğru dillendi.
-O oturduğum kreslo.Onu men onunla birge almışdım.Digerlerini de sayardım amma dua et,vaxtım yoxdu Leylacım.
Qapını çekib evden çıxdığında ise addımını saxlayıb,gözünü qıydı.
"Sen ona özünden vaz keçecek qeder aşiqsen belke amma,men heç de gücsüz bir reqib deyilem axmaq!"
Bu sözleri Leyla eşitmemişdi.Bütün gün o qızı düşünmekden havalanmışdı.Yeniden hirsle ellerini onun ellerinden çekmek istedi.Yene bacara bilmedi.
-Eşitmirsen meni?Sene elimi burax deyirem Ceyhun!Hemdeki ele baxma mene.
Ellerinden tutulub,ayağa qalxmağa mecbur edilerken de qezebi ikiye qatlanmışdı.Ceyhun heç ne demeden qızın eyninndeki geyime baxıb,gülümsedi.
-Gel gedirik.
Ceyhunun arxasıncca sürüklendiyini görüb,ayağı ile onu vurmaq istedi.
-Hey…Hara gedirik?Men seninle heç bir yere getmmirem Ceyhun!Kime deyireme?Burax.
Qızın ellerini buraxıb,düz qarşısında dayandı.Üzüdeki gülümseme silinmeden gözlerini o qezebli gözlere dikdi.
-Eşidirem.İçindeki hirsi tök,qurtar!
-Sen heyvanın birisen!
-Başqa?
-Zibil!Senden zehlem gedir!Bütün heyatımı sene göre alt-üst elemişem amma sen…Offf bax,mene ne he?Mene ne?Ev senindi.Ne vaxt istesen gelib-gede dilersen düzdü?Menim bu halımla evde tek olmağım senin ne vecine axı?Bilirsen ne var?Men burda bele danışanda üzüme ele baxıb güle bilmer…
Ceyhunun qolu beline dolanıbb,sertce ona teref çekilmişdi bir anda.Söznü tamamlamadığında uşaq kimi qaşlarını çatıb,dodaqlarını büzdü.Yeniden,bu defe ise qısıq sesle dillendi.
-Burax meni!Küsmüşem senden ayı!
Ceyhun yeniden gülümseyib elini tutdu möhkemce.Qapıya teref gedib,qızı da özü ile çekdiyinde dillendi.
-Hmm…onda sene özümü bağışlatmalıyam.
-İstemirem!
-Gedirik gece

<< 1 ... 109 110 [111] 112 113 ... 228 >>