təbəssümü ilə onu yenə də tilsimlədi.
-Şey..Mən...Mən..üzr istəyirəm...
Qızın nəfəsi qırıla-qırıla danışması onun xoşuna gəldi.Ala gözlərinə baxıb nəsə deməyə çalışırdı ki, Fəxriyyə arxaya addım atdı.
-Məndən uzaq durun...
Anar əminliklə gülümsünüb ona doğru addım atdı.
-Niyə?!...
-Belə lazımdır çünki!...
-Ah!...Fəxriyyə xanım, siz özünüz mənə yaxınlaşmağa çalışırsınız...
Fəxriyyə arxaya addımlarını atdıqca, Anar ona ona dorğ irəliləyirdi.
-Özünüzü nə hesab edirsiniz?!...
-Mən?!...Hmm!...Bilmirəm. Sizcə?!...
Fəxriyyə heç özü də başa düşmədi ki, necə oldu ki, onun üzünə bir dənə “yağlı” şillə çəkib təkrar banka girdi.Hər şey elə ani oldu ki, Fəxriyyə yalnız hirslə qapını açıb kabinetinə girəndə hər şeyi xatırladı.
Onun əli dəstəkdə qapı ağzında duraraq key kimi döşəməyə baxmasından Fidanla Nicat narahat oldular.Təlaşla ayağa qalxıb ona yaxınlaşdılar.
-Fəxrişim, noldu sənə?!...
Fəxriyyə başını silkələyib sanki qəflət yuxusundan ayıldı.Təbəssüm edərək masa arxasına keçdi.Onların baxışlarını sezib gözünü kağızdan qaldırmadan asta səslə dedi:
-Hər şey qaydasındadır, narahat olmayın...
Nivatla Fidan bir-birlərinə baxıb başlarını buladılar.Fidan Nicatın başı ilə danışmaq işarəsini anlayıb onunla birgə çıxdı.Onlar bi r az uzaqlaşıb dayandılar.
-Fidan, bu qızın nəyi var?!...
-Bilmirəm.. .
-Bilmirsən, yoxsa etiraf etmək istəmirsən?!...
Fidan barmaqlarını az qala sındırırdı.Nicata qəzəblə baxıb titrək səslə dedi:
-Əl çək məndən!...
-Xeyir ola?!...Bəlkə yalan deyirəm?!...Sənin də ondan xoşun gəlir.Bal kimi xoşun gəlir, etiraf elə bunu...
-Nicat!!!...
-Siz qızlarda nə adətdir ee-yaraşıqlıdır, demək 100 faiz mənim olmalıdır!...Haydı, gget bu sözləri onun üzünə vur, gör nə deyəcək, sonra da gəlib mənə nağıl danış!...
Nicat əsəbi səslə sözlərini deyib ordan uzaqlaşdı.Fidan yerindən tərpənmədən qəzəblə onun arxasınca baxdı...
“Mən hər nə qədər özümü sakit aparmağa, başımı işə qatmağa çalışsam da, alınmırdı.Əllərimin titrədiyini indi gördüm.Qalxıb