eləmə belə...
Fəxriyyə gözü yaşlı və qəzəblə Elxana baxıb qolunu azad elədi.İslanmış yanğaını qurulayıb gözlərinə baxaraq
-Sən eləmə, onsuzda elədiyini elədin...
-Fəxriyyə, axı mən...
-Sən nə?!...Nə qazandın, hə, nə?!...Heç nə!...
Fəxriyyə qəzəblə sözünü bitiirb arxivdən çıxdı.Kabinetə girib masa arxasına keçdi.Onun aqressiv halını izləyən Fidanla Nicat bir-birlərinə narahatçlıqla baxıaraq çarəsiz halda başlarını buladılar.
-Fəxriş..
-Yaxşıyam, Fidan!
Qızın kəskin cavabından diksinəön Fidan təkrar Nicata baxdı.Nicat başını əlləri ilə tutub bərk sıxırdı.Birdən əlini zərblə masaya elə çırpdı ki, qızlar diksinərək dəhşətlə ona baxdılar.
-Fəxriyyyə, yetər artıq! Anar cəhənnəmə vasil oldu, sənsə...Ətrafa bax, həyat davam edir...Sən niyə bunu bizə yaşadırsan axı?!...
Nicat sözünün davamını gətirə bilməyib kabineti hirslə tərk elədi.Onun gedişini həzm etməyə çalışan Fəxriyyə bir də Fidanın gedişi ilə çökdü...
Axşam...
Anar həyəcanla dolaşıb dururdu.İlqarın baxışlarını öz üzrəində hiss etsə də vecinə almırdı.Ayaq saxlayıb göydələnə nəzər saldı.
-İlqar, mən..mən..mən..
-Nə?!..
-Qorxuram...Onu incitməkdən qorxuram...
-Onsuz da incitmisən, incidirsən hələ də!
Anar İlqara baxıb çarəsiz baxışları ilə razışlaşmaqdan başqa yolu qalmadı.Bir az gözləməyə qərar aldı.Budur, Fəxriyyə ...Onun halını görən Anarın vəziyətini təsəvvüre tmək çətindir (heç bilmirəm necə yazım ki, təbii alınsın) Titrəyirdi sanki, içindəki qəfəsdən azad olmaq istəyyirdi.Nəfəs almağ unutmuşdu...
Qızın daxil olduğunu görəndə özünü saxlaya bilməyib addımını atmaq itəyirdi ki, İlqar əli ilə çiynini tutub saxladı.
-Səbr...
Fəxriyyə qapını açan Lavinə təbəssüm edib içəri keçdi.Divanda əyləşib ona baxan Lavinin sözlü biri olduğunu anlayıb soruşdu:
-Lavin, nə oldu?! Danş görüm...
-Fəxriyyə, bilirəm,səhv etmişəm, amma...
-Amma nə, Lavin?! Allah eşqinə, qorxutma məni...
Qapının zəngi çalındı.Fəxriyyə dik atılıb Lavinə baxdı.Ürəyi bəmbərk döyünməyə başladı.Lavin ayağa qalxıb ona