a baxdı.
-Bağışla məni,-deyib qapını açmağa getdi.Fəxriyyə onun ardınca gələndə sanki ildırım vurdu.Anar saqqallı, çökmüş gözləri ilə içəri keçib qarşısında dayandı.
Lavin nə edəcəyini bilmirdi.İlqar onun halını görüb qolundan dartaraq evdən çıxartdı.Qapın örtüb aşağı enməyə başladılar...
-Sən...sən..sən nə haqla qarşıma keçirsən?!-qəzəbli də olsa səsi titrəyirdi.
-Danışmaq istəyirəm...
Bu söz Fəxriyyəni oyatdı.Olan-qalan gücü ilə Anarı itələyib qapını açdı.
-Çıx..! Çıx deyirəm evdən! Yoxsa polisə zəng vuracam!
Anar yerindən tərpənmək bilmirdi.Gözlərini Fəxriyyə zilləyib baxsa da qız ona tərəf baxmırdı.Açıq qapı ilə onun getməsini gözləyirdi.Güclə ayaqlanrını qoparda-qoparda yaxınlaşıb qapını bağladı.
-Getməyəcəm!...Səninlə danışmamış heç bir yerə gedən deyiləm, anla!!!
Anarın qşqırığı onu özündən çıxartdı.Yumruqlarını hazır vəziyyətə gətirib zala keçdi.Anar da arxasımca gələrək onun qolundan tutub özünə sıxdı.
-Fəxriyyə, lazım deyil belə davranmaq..
Onun nəfəsini üzündə hiss edən Fəxriyyənin yumruqlarını işə salaraq itələməyə cəhd etdi, amma Anarın əlindən qurtula bilmədi.Anar hər dəfəsəində onu özünə daha bərk sıxırdı.
-Burax məni! Nifrət edirəm sənə, əclaf! Sən...
-Mən nə?! Hə, etiraf edirəm:Murdar insanam, amma səninlə danışmamış burdan heç yerə gedən deyiləm, bil!-səsini qaldırıb qızı silkələyirdi.
-İstəmirəm!...Danışmaq istəmirəm, üzünü görmək istəmirəm...Məhv etdim məni, həyatmı məhv etdin!-qəzəblə deyib qurtulmağa çalışırdı.
-Sən də məni məhv etmisən..Mən bu deyildim, mən belə deyildim...Qaytar mənə əvvəlki “mən”i...Qaytar!...
Anar sözünü nifrətlə bitirib qızı divana tulladı.Fəxriyyə ilk öncə çaş-baş qalsa da, sonra qəzəblə ayağa qalxıb oun üzünə şillə çəkdi.Anar heç bir reaksiya vermədən dayanaraq ona baxırdı.
-Sən...Rədd ol həyatımdan!!! Bir daha qarşıma çıxma!!!
-Polisə yığ, ya da atana!...
Fəxriyyə əsəbindən özünə güclə nəzarət edirdi.Əlini qaldırmağı ilə Anar tərəfindən tutulub əsir alınmağ bir oldu.Anar qızın belindən tutub özünə