r eşitdiklərindən dəhşətə gəlib ona dayanmadan yumruq atırdı, amma Anar key kimi qarşılıq vermirdi. Divara zərblə çırpılan Anar hərəkətsiz qalıb ona baxmaqda davam edirdi.
-Sən neylədin?!...Əclaf, mən səni oraya ona görə göndərmədim ki, gedib qızın bakirələyini alasan!!!Göndərdim ki, gedib hər şeyi ona olduğu kimi danışasan!!! O sənin üçün kimdir-küçədən ötüb keçən pozğunun biri?!
-İlqar, başa düş, mən...
-Sən nə, hə?!...O ola bilər ki, xarakteri formalaşmayıb, iradəsi zəifdir, amma saf, məsum idi...Sən mənim tanıdığım, öz əllərimdə böyütdüyüm adamsan ya yox?!..
-İlqar, mən gücsüz idim...Onun mənə o cür baxışları məni məhv etmişdi, axı nə edə bilərdim?!...
-Dözməli idin..!
Anar divardan sürüşərək çökdü.Başını əlləri arasına alaraq saçlarını tez-tez qarışdırmağa başladı.İlqar yumruğunu divara divara vuraraq onun yaxasından tutub qaldırdı.Bərk silkələyib qəzəblə səsini qaldırdı.
-Sən bu qədər alçalmısan?! Məsum, zavallı qıza toxunacaq qədər alçalmısan?! Onun hissləri ilə oynayııb ayaqlar altına atacaq qədər alçalmısan?! Sə ndən söz soruşuram:cavab ver mənə!!!...
İlqar var-gücü ilə Anarı silkələsə də Anar ruhsuz bədəndən heç nə ilə fərqlənmirdi.
-Mən...onu...sevirəm....
-Anar..! Bəhanələr gətirmə!...
-İlqar, özüm də bilmədim necə oldu...Onu necə sevdim, niyə sevdim, niyə elə hərəkət elədim, vallah-billah bilmədim...
İlqar Anara yumruq dalınca yumruq endirəndə Anar gücsüz halda döşəməyə yıxılırdı, İlqar qəzəblə onun qolundan tutub qaldırırdı.
-Mənim tanıdığım, böyütdüyüm Anar qarşılıq verərdi, qışqıırb bağırardı, özünə bir yolla haqq qazandırardı. Hardadır indi o??! Cavab ver, Anar, hardasan sən?! De ki, heç nə eləmədim, de..!
-Elədim...Bir qızın sahib olduğu ən dəyərli şeyi məhv elədim...Onu öz qadınım elədim...
-İlahi..! Anar, axı niyə?! Niyə çarəsiz bir qızdan istifadə elədin axı, niyə?!...
-Özüm çarəsiz idim, özüm...
-Anar, mənə yazıq görkəmini nümayiş etdirmə, səni tanımayacaq qədər anlamaz-qanmaz deyiləm!...
Anardan cavab gəlmədiyini görüb