yaxasını hirslə buraxdı.Anar döşəməyə çöküb başını divara vurdu.İlqar əsəblərinə nəzarrət edə bilməyib evdən çıxdı.Anar başını divara vura-vura ağlayırdı.
-Mən alçağam...Murdaram...Əclafam...İnsan deyiləm...Vəhşiyəm...
Səhər...
Anar divara söykənmiş vəziyyətdə yatıb qalmışdı.Onun halını görən İlqar əsəbiləşsə də onun qolunu boynuna keçirdib ayağa qaldırdı.Divanda uzandırıb üstünü pledlə örtdü.Qoltuqda əyləşib dizlərinə dirsəkləndi.Mənalı baxışlarını onun üzərinə yönləndirib düşünməyə başladı.
...Anar gözlərini açanda başında küt ağrı hiss etdi.Əlini başıına apararaq qalıx əyləşdii.
-Nə oldu mənə?!-soruşub alnını sıxdı.
-Bilmirəm,-İlqar soyuq tonla cavablandırdı.
-İlqar, xahiş edirəm...
-Etmə..!
Anar gicgahlarını daha bərk sıxıb güclə soruşdu:
-Saat..
-11-ə qalıb...
-Nəə?!...
-Azzar!!!-acıqlanıb ayağa qalxdı.-Bundan sonra mənim dediyimlə oturub duracaqsan!!!...
...Fəxriyyə çarpayıda uzanaraq balışı bərk qucaqlayıb gözlərini zilləmiş olduğu nöqtədən ayırmırdı.Səssizcə axan göz yaşlarını hiss etmirdi.Lavin içəri girib yanında əyləşdi.
-Fəxi...
-Hmm...
-Axı niyə elədin?!...
-Bilmirəm...Bacarmadım...
Lavin Fəxriyyənin saçlarına sığal çəkərək gözünün önünə gələn keçmişi qovalamağa çalışdı.Onun uşaqkən təcavüzə məruz qaldığını yalnız İlqar bilirdi, heç əmisinin də xəbəri yox idi...
-Fəxi, qalx...
-Mmm,-başını güclə bulayaraq etiraz etdi.
-Fəxi...Mənim xətrimə...
-Sən...çıxa bilərsən?!...
-Hə...Əlbəttə...
Lavin çıxıb getdikdən sonra çarpayıdan qalxan Fəxriyyə qan ləkəsini göründə göz yaşlarını saxlaya bilmədi.Əli ilə ağzın tutub divara söykəndi.
“Ata, bağışla məni...”
...15 dəqiqə idi ki, isti duşun altında dayanaraq ağlayırdı.
“Axı mən niyə bu qədər zəifəm?! Niyə bu qədər axmağam?! Niyə onu buraxdım?! Niyəəəə?!...”
Anarla bağlı xatirələri xatırladı.Hər xatirə onu daha da möhkəm ağladırdı...
...Əynində xalat, başında qəftə ilə qoltuqda əyləşərək ke-key Lavinə baxırdı.Lavin divanda qalxıb onun qarşısına keçərək dizlərini döşəməyə