ə atdı.
-Fəxi...
-Hmm...
-Necəsən?!...
-Yaxşıyam...
Sualları key kimi cavablandırırdı.Uzaqdan baxan olsaydı, qızı dəlixabadan qaçmış hesab edərdi...
-Fəxi...
-Lavin, rahat burax məni,-deyib yataq otağına qaçdı.
Üzü üstə yatağa düşüb hönkürməyə başladı...
..Lavin əsəbindən özünə yer tapa bilmirdi.Gözünə telfon sataşsa da zənd etmək keçmirdi könlündən.Axı nə deyəcəkdi?!...
“İlqar, bunu nəzərə almalı idin! Nəzərə almalı idin!!! Bir qızın həyatı səni o qardaşına görə məhv oldu...!”
...1 neçə gün keçmişdi...
Fəxriyyənin halsızlığı, kefsizliyi , tez-tez gözlərinin qızarması heç kimin nəzərindən qaçmamışdı.Atası da, iş yoldaşları da qondan bir söz qopartmaq istəsələr də, heç bir nəticə alınmamışdı.Hmı onun bu vəziyyətini Anarla bağlayırdı.Fəxriyyə isə heç kimin üzünə, gözlərinə dik baxa bilmirdi, çəkinirdi, utanırdı...Malik hər nə eləsə də qızınıevinə qaytara bilmirdi.Lavindən də söz qoparmaq imkansız idi...Fıxriyyənin hər gecəsi başını balışa sıxaraq ağlamaqla keçirdi.Lavin bəzən onun yanında yatıb ovundurmağa, sakitləşdirməyə çalışırdı...
-Mən...alçalmışam....
-Şşş-deyib saçlarını sığallayırdı.-Elə danışma...
-Amma eləyəm...Mən özüm özümü alçaltdım...
...Malik əsəbindən özünə yer tapa bilmirdi.Gah qalıb o baş-bu baş gəzirdi, gah divanda əyləşib əllərini ovuşdururdu.Atalarının qəzəbli halı Aysu ilə Muradı qorxudurdu.Aysu cəsarət tapıb atasına yaxınlaşdı.
-Ata, nə olub?!-ehtiyatla soruşdu.
Malik balaca qızına qəzəblə baxırdı ki, bu da Aysunu qorxudurdu.Ayağa qalxıb qızının qolundan tutaraq onu otağına apardı.Heç nə anlamayan qız qorxu içində atasına baxıb nəsə deməyə çalışırdı ki, qapı üzünə çırpıldı.Aysu içini bürüyən titrəmə ilə yerə çökdü.Ayaqlarını qucaqlayıb hönkürtü ilə ağlamağa başladı...
Malik oğlunun da qolundan tutub otağına saldı.Balaca Muradın səsi çıxmasa da gözündən 2 damcı yaş göründü...
Malik divanda çox otura bilmirdi.Əsəbindən tez-tez ordan bura, burdan ora gəzirdi...
“Fəxriyyə, mənim başıma nə oyun açmısan?!...”
Telefonu əlinə