alıb nömrəni yığmağa başladı.Qarşı tərəf qəbul edən kimi hücuma keçdi.
-Fəxriyyə, bugün-sabah qayıdırsan! Heç bir etiraz eşitmək istəmirəm! Bu qədər!Əgər gəlməsən özüm səni çıxardacam o xarabadan, bildin?!...
...Səhər açılar-açılmaz Fəxriyyə ruhsuz halı ilə çemodanını yığıb zala keçmişdi. Artıq 2-3 gün idi dözlərinin altı tamam qaralmış, rəngi getdikcə daha da saralıb solurdu.Yemək-içməyini güclə edirdi.
-Fəxi...mən səni buraxa bilmərəm...
-Lavin, getməliyəm,-güclə deyib gözləri dolmağa başladı.-Bu ev...məni boğur...öldürür...
-Fəxi, günahkar mənəm!...Mən gərək İlqara heç nə deməyəydim! Gərək səni tək buraxmazdım!...Bilməli idim, bilməli idim...
Fəxriyyə Lavinin narahatvə əsəbi halına baxsa da anlaya bilmirdi.
-Sən niyə?!...
-Mən...mən İlqara demişəm...Sənin vəziyyətini...İlqar da məni əmin etdi ki, sadəcə danışıq olacaq, vəsəlam!..Axı mən niyə inandım ona, niyə?!...
-Onu hardan tanıyırsan?!...
Sualdan tutulan Lavin güclə özünə gəlib Fəxriyyənin gözlərinə baxdı.
-Soruşma...Mən keçmişi vərəqləməq istəmirəm...
-Nə də olsa vropada böyümüsən...Sən belə şeyləri tez qaldırırrsan, amma mən...Zəifəm, acizəm, alçalmışam...
-Xahis edirəm, belə danışma....Mən bilməli idim...Bil-mə-li idim!!!...
Fəxriyyə Lavinin divana çöküşünü izləyib yoxa çıxdı...
...Atası qəzəblə ona baxıb əlini stola çırpdı.
-Danış!!!
Fəxriyyənin içi titrəyirdi, tutmağa çalışdığı göz yaşlarını axıtmağa başladı.
-Ata, mən...
Malik ayağa qalxıb qızının qolundan tutaraq bərk silkələməyə başlad.
-Nə?! Danış görüm!!!...
Fəxriyyə cavab vermək iqtidarnı tamamilə itirmişdi.Eləcə də eşitmək...Yalnız atasının yumulub açılan dodaqlarına, əsəbdən qızarmış gözlərinə, gərilən üz əzələlərinə key kimi baxırdı.Malik qızından cavab çıxmadığını görüb üzünə bir şillə çəkib divana “tulladı”.
-Əgər qulağıma hansısa söz=söhbət gəlib çatsa..!-sözünü tamamlaya bilmədi.
...Fəxriyyə artıq 5 gün idi ki,evdən, ən əsasıotağından çıxmırdı.Ayaqlarını qucaqlayıb çənəsinə dayaq verərək key key baxışlarla çarpayıdan