b gəzməyə başladım.
Axı mənə nə olmuşdu belə?!...
Bu sualla 1 saat kabinetdə o baş-bu baş addımladım.Əllərimi oynadırdım, gah belimə, gah da boğazıma qoyub bir anlıq dayandırdım.Gözlərimi yumanda “o” gəlib dururdu canlı-canlı qarşımda...
Qapının döyülməsinə illərin yuxulusu kimi diksindim.
-Gəlin!...
İçəriyə girəcək adam hər kim olsaydı, xoş təbəssümlə qarşılayardım, amma olmadı.Anar öz şeytani təbəssümü ilə keçib qarşımda dayandı.Mən yenə özümü itirmişdim bir anlıq.O, sanki mənim bu vəziyyətimdən ləzzət alırdı.Təbəssümü cəhənnəmə, baxışlarları...
Bir neçə saniyəlik çəkən bu “möcüzəli” an birdən yoxa çıxdı.Mən soyuqqanlılığımı ələ alıb dodaqlarıma güclə təbəsüm yapışdırmağa çalışdım.
-Buyurun, Anar bəy...
-Mənə “bəy” demə, sadəcə Anar de...
Mən robot kimi onun “əmr”lərini yerinə yetirdim.
-Lap yaxşı, Anar, eşidirəm.Hər hansısa problem var Sənəm xanımın tapşırığı ilə bağlı?!...
-Yox, hər şey qaydasındadır...
-O zaman?!..
-Səninlə danışmağa gəlmişəm...
Mən yenə onun gözlərində itirdim.Hər nə qədər özümü ələ alıb soyuqqanlılığımı göstərməyə çalışsam da alınmırdı.Onun baxışlarında elə bir güc vardır ki, insanı sehrləyirdi sanki.
Özümdə güc tapıb 2-3 addım geriyə çəkildim.O oz yerində rahatca dayanıb mənə xəfifcə gülümsündü.
-Amma mən səninlə danışmaq istəmirəm...
Sözümü deyib udqundum.Anar başını azacıq yana əyib məni diqqə tlə süzdü.İçim titrəsə də, özümü o yerə qoymurdum.Təbəssümünü əskik etmədən mənə yaxınlaşdı.
-Niyə?!...Məndən bu qədərmi qorxursan?!...
Yenə insanı tabe etdirəcək əmin danışığı...
-Yox...Həm mən niyə səndən qorxmalıyam?!...
-Nə bilim...
-Onda mən də bilmirəm...
Üzündə heç bir qızartı-filan yox idi.Sanki nə mən şillə çəkmişdim, nə də ki bu şillə yemişdi...İlahi!...Mən nə danışıram gic kimi?!...Mən ona şillə çəkdim?!...Axı...Harda?!...Yox..Aman Allahım!...Neylədim mən!...
Anar mənim beynimdən keçənləri oxuyub təbəsssümünü daha da genişləndirdi.
-Narahat olma, ətrafda insan yox idi...
Mən gözlərimi ona necə zilləmişdimsə,