ü 2 dəfədən artıq tük basmışdı.Gözlərini qapadanda 2 damla saqqalının üstünə düşdü.
-Raziyam....APREL, 2009-CU İL. BAKI...
Fəxriyyə gözlərini açıb gülümsədi.Yanında mışıl-mışıl, şirin-şirin “yatan gözəl”ə baxdıqca könlü açılırdı...
Keçmişə qayıtdı...
NOYABR, 2007-Cİ İL.BAKI...
Abortadan son andaca vaz keçdi.Artıq qadın həkim əlindəki “Qaşıq”la ona yaxınlaşırdı ki, ağlaya-ağlaya ordan qaçaraq Lavini qucaqladı.
-Bacarmadım...Gücsüzəm, bacarmıram heçç nə...
Lavin onu b ərk-bərk qucaqlayıb sakitləşdirməyə çalışdı.
-Şşş...Sakitləş..Sən ən düzünü etdin, yoxsa doğulmamış körpənin ahı səni tutacaqdı...
-Doğrudan?!...
..10-15 dəqiqədən sonra Lavinin evində idilər.Lavin əlində su dolu stəkanı Fəxriyəyə uzadıb divanda əyləşdi.Fəxriyə bir az içib stəkana baxdıqdan sonra alçaq səslə soruşdu:
-Neyləyəcəm?!...
-Fəxi, anlamadım daha doğrusu...
-Mən uşağı saxlatdırdım, atam bunu bilsə...
Əllərini titrədiyini sezib sözün davamını gətirə bilmədi.Gözlərindən süzülən damlalar sürətləndi.
-Atam məni öldürəcək...
Lavin Fəxriyyəni sinəsinə basıb bərk qucaqladı.
-Narahat olma, sənə heç nə edə bilməz...
Fəxriyyə ona daha da sığınıb pıçıltılı səslə soruşdu:
-Niyə?!...Niyə məni qoruyursan?!...
Lavin onaun gözlərinin içinə baxaraq öz-özünə cavabladı:
“Çünki İlqara söz vermişəm, nəyin bahasına olursa-olsun, səni qoruyacam...”
Fəxriyyənin tir-tir əsdiyini görüb onu daha bərk qucaqladı...
...Malik evi vələk-ələk eləsə də, qızını tapa bilmirdi.Onun otağında olan-qalan nə varsa hamısı yerlə bir olmuşdu. Aysu ilə Murad bir-birlərinə qorxu və təlaşla baxaraq nə edəcəkələrini bilmirdilər.Bu zaman zəng çalındı.Malik əsəblə qapını açanda qızını yazıq halını görüb daha da əsəbiləşdi, əlini uzatmaq istəyirdi ki, Fəxriyyə 2-3 addım geri atıb ona baxdı.Onun gölzərində yalvarışoxunurdu.Yenə yanaqları islanmağa başlandı.
-Ata...eləmə...
-Gəl!!!...
Hökmlü səsdən diksinib udquna-udquna içəri keçdi.Malik onun qolundan yapışıb zala gətirərək dsivana atdı.
-Sən...(üzr istəyirəm, həddən