artıq ağır söüyşlər var burda deyə yazmacayam)
Ağzı işləsə də, əl-qolu işləmirdi.Qızının halı onu nəqədər əsəbiləşdirirdisə, o bir o qədər də incidirdi,ağrıdırdı. Fəxriyyə əlləri ilə qulaqlarını qapadıb gözlərindən dayanmaq bilmədən yaş axıdırdı. Malik birdən əli ilə ürəyini tutub dayandı, sanki nəfəsi kəsildi, baxışlarını bir nöqtəyə zilləyəndə gözlərinə qaranlıq çökməyə başladı.Və döşəməyə çırpıldı...
...Fəxriyyə xəstəxanada vurxuna-vurxuna bir oturub, bir dururdu.Həyəcandan ürəyi yerindən çıxacaqmış kimi olurdu, qurumuş dodaqlarını tez-tez isladırdı, barmaqlarını sındıracaq dərəcədə oynadırdı, ətaraf qoxu dolu baxışlarla baxıb güclə udqunurdu, gözləri bəzən hədəqəsindən çıxacaq qədər böyüyürdü....
Budur, qapı açıldı və içəridən ağ xalatlı saçları azacıq ağarmış həkim çıxdı.Fəxriyyə özünü necə qabağa atdısa, yazıq kişi qulyabanı görmüş halı ilə qorxub qona baxdı.
-Ata..atam...necədir?!...
Həkim həyəcandan özünü itirən “qız”a baxıb başını bulaya-bulaya özünə gəlməyə başladı.
-Heç nə, qızım....
-Yalandır, yalan deyirsiniz...Yalan deməyin mənə noolaarrr, düzünü deyin...
Fəxriyyə özünü itirməyin ən pik həddinə gəlib çatmışdı.Bütün bədəni titrəməyə, əsməyə başladı.
-Qızım, atan...miokard...
-Nəəəə?!...
Ən son xatırladığı səhnə huşunun itirməsi oldu...
...1 həftə keçdi...
Fəxriyyə artıq Lavinin evində yaşayırdı, ata evindən ömürlük çıxıb getmişdi.Xəstəxanada dəfələrlə göz yaşları içində atasına yalvardı, amma faydasız qaldı.Malik qızını görmək belə istəmirdi artıq, hər dəfəsində sözünü bağıra-bağıra deyirdi...
Aysu ilə Murad ağlaşıb qucaqlaşma səhnəsi belə Malikin ürəyini yumşaltmadı.Fəxriyyə atasını qucaqlamaq istəyəndə 5 addım geriyə at ataraq barmağı ilə qapını göstərdi...
Gülsəhər və Sahilə...Onlar da ağlaya-ağlaya qaldılar...
...Budur 1 həftə idi ki, Lavinin evində məskunlaşmışdı.Son səhnələr gözünü önündən bir film lenti keçib gedirdi.Göz yaşı içində xatırlayırdı, hər gecə kabuslarla yatıb oyanırdı...
Lavin isə İlqarın tapşırığını yerinə