ə yetirirdi.Həqiqətən də Rəfaellə Sənəmin üz cizgiləri arasında müəyyən oxşarlıq vardı.Əgər DNT analizi Rəfaellə Anarın əkiz olduğunu sübut edibsə, onda bu qadın niyə?!...Gecələr İlqarla əlaqə saxlamağa çalışırdısa, alınmırdı.Hirslə noutbuku qapadıb dərin fikirlərə qərq olurdu...Ağlına gələn iddiaları da rədd edirdi tez bir zamanda...
(Mən aradan keçən illərin əzabını yazıb hekayəni qırsaqqız kimi uzatmaq istəmirəm,birbaşa əsas mətləbə keçirəm)
APREL, 2009-CU İL. BAKI...
Fəxriyyə Lavini dinləyib ayağa qalxdı.
-Nə?! Sən bunu nə vaxt, necə öyrənmisən?!...Yox, yox, yox...Bu-ola bilməz,ola bilməz!...
Lavin ayağa qalxıb Fəxriyyəni sakitləşdirməyə çalışdı.
-Fəxi, həqiqət budur...Mən 2 ilə yaxındır ki, baş sındırıram...Hər dəfə qarşıma eyni cavab çıxır...
-Axı necə ola bilər bu, necə?!...
-Bilmirəm...
APREL, 2009-CU İL.MOSKVA...
Gecə...
Anar masa arxasına keçib gözlərini İlqara zillədi.İlqar gözünü noutbukun ekranından çəkib soruşdu.
-Nə olub yenə?!...
-Heç...
Anarın kədərli səsi İlqarı narahat etməyə bilməzdi.
-Nə olub soruşdum!...
-Fəxriyyə...Yuxularıma girir....
-Anar, mən sənə bir şey göstərməliyəm...
Anar anlaşılmaz baxışlarla İlqara baxıb ayağa qalxdı.Yanına gəlib belini əydi.Ekranda balaca qız peyda oldu.Şəkili görər=görməz Anarın içi titrəməyə başladı.
-Kimdir bu?!...
-Səncə?! Kimə oxşayır?!...
Anar xəfif təbəssümlə gülümsünüb cavablandırdı:
-Mənə qalsaydı...Fəxriyyəyə...
-Amma gözləri səninkidir...Anar ilk öncə onun son sözlərini qulaqardına vurmaq istəsə də, birdən sank ilan vurmuş kimi dəhşətlə əvvəl şəkilə, sonra İlqara baxdı.
-İlqar..?! Sən...indi...nə demək istədin?!...
-Sənin qızın var, Anar, sənin və Fəxriyyənin qızı-Ayla...
Anar arxa-arxaya gedib divara söykəndi.Nəfəsini içəri necə çəkdisə özünün də xəbəri olmadı.Gözləri birdən sönük ifadə alaraq çökməyə başladı.Əlləri saçlarına aparıb döşəməyə sürüşməyə başladı.
-İlqar, bu...bu..bu..nə gic zarafatdır belə?!...
-Mənim səninlə belə zarafatım yoxdur, Anar! Bu qız-sənin öz