sadəcə ona borcum var..Sənə i rşey deyim də-Anarn sirrli olmasında İlqarın rolu var, çünki İlqar ondan da sirrlidir...
Fəxriyyə hər şeyi sakit tərzdə dinləyirdi ki, birdən ilan vurmuş kimi yerindən dik atılaraq dəhşətlə Lavinə baxdı.
-O...O...Aylanı bilir?!...
Lavin qalxaraq onunla üzbəüz dayandı.
-İlqar-hə, Anar-yox deyəsən....
-Axı niyə, Lavin, niyə?!...Niyə bunu elədin?! Niyə arxamca iş çevridin, niyəəəə?! Mən neyləmişdim sənə?! Axı mənim kimə pisliyim dəyib ki, bütün bunlar başıma gəlir?!..
Fəxriyyə ağlaya-ağlaya danışırdı, daha doğrusu qışqırırdı.
-Lavin,mənim nə əzablar çəkdiyimi gprən də, bilən də sənsən, sən! Axı niyə?!..Elə bilirsən ki, o, Anara heç nə deməyəcək?!..
-Fəxi, İlqarı tanımırsan...
-Heç tanımaq da istəmirəm...Mənim yaşadıqlarımda onun da əli var,əgər o, o gecə Anarı evə gətirməsəydi...
-İlqar Anarı ona görə gətirdi ki, səninlə danışsın, daha belə olacağın bilmirdi..
-O dedi, sən də inandın, hə?! İndi də mənim inanmağımı gözləyirsən?!...
Fəxriyyə hirslə göz yaşlarını silib otağına yönəldi.Qapını kilidləyib mışıl-mıışıl yatan Aylasına yaxınlaşdı.Yanağından öpəndə göz yaşı uşağın alnına sürüşdü.Astaca silib sığalladı.
-Aylam mənim, səni heç kimə vermərəm, heç kim səni məndən ala bilməz...
Səhər...
Fəxriyyə laqeyd və soyuq davranışları Lavini narahat edirdi.
-Fəxi, xahiş edirəm..
-Nəyi?!...
-Belə olma..
-Bunu sən istədin, canı mənim...
Fəxriyyə sözünü bitirib masadan qalxmaq istəyirdi ki, Lavin cəld onun billəyindən tutub saxlatdırdı.
-İlqar dünən deyib...
Fəxriyyə ilk öncə heç nəyi anlamasa da, Lavinin gözlərindən hərr şeyi oxumağa başladı.Ağır-ağır stula çöküb udqunurdu.
-Nə?!...
-Anar Aylanı artıq bilir...
-İlahi!—deyib başınl əlləri arasına aldı.
-Fəxriyyə, inan, İlqarın bildiyi bir şey olmasaydı, belə etməzdi...
-Nəyi bilir?!-ayağa qalxıb səsini qaldırdı.-Nəyi, Lavin?! Mənim yaşadıqlarımı?! Millətin mənim haqqmda ağız dolusu daanışmasını?! Məni daş-qalaq etmək istədiklərini?! Nəyi, Lavin, nəyi?!...Sən də