ə günahkarsan bu işdə!...
-Fəxi, bəsdir görüm! ...Heç bir şey bilmirsən, amma başlayırsan onu-bunu günahlandırmağa!...Heç olmazsa soruş da, soruş! Soruş ki, mən Sənəmi necə öyrəndim?! Soruş!..
-Necə?!-deyə asta səslə soruşdu.
-Tam bilmirəm, amma deyəsən öz əlaqələrini işə salıb Hikmətdir-nə zibildir, onu tapıb..
-Hikmət də kimdir?!..
Fəxriyyə sualı laqeydliklə versə də, birdən Sənəmin etirafları arasında adı xatırlayıb dəhşətə düşdü.Stula təkrar çöküb intizarla Lavinə baxmağa başladı.
-Hikmət də hər şeyi etiraf edib...bax belə...
-Axı..niyə mənə demədin heç nə?!...
-Nəyi?! O qadının yaşadıqlarını?! Deyə bilməzdim, Fəxi, deəsydim inanmazdın onsuz da..Amma Sənəmin öz dilindən etiraflar...
-Sən heç bilirsən mən nələri eşitdim?! Bir qadının yaşayıb da qaldıra bilməyəcəyi ən dəhşətli şeyləri...
-Fəxi,sakitləş,-səsi titrəyirdi.
Lavin başını əlləri arasına alıb bərk sıxmağa başladı.Onun yavaşca içini çəkə-çəkə ağlaması Fəxriyyəni qorxutmağa başladı.Tələm-tələsik qalıxb başını sinəsinə sıxdı.
-Ağlama...Mən sənə qışqırmaq istəmədim...
-Bilirəm, Fəxi...
-Ağlama...Axı niyə ağlayırsan?!...
-Bilmirəm ki...
APREL, 2009-CU İL.MOSKVA...
Anar pal-paltarları sürətlə çemodana yığırdı.Onun əsəbi halını izləyən Samir başını bulaya-buııaya soruşdu:
-Anar, İlqar bunu bilsə..?!...
-Cəhənnəmə bilsin! Bezdim artıq!!!
-Anar, İlqar nə edibsə, sənə görə edib, anla!
-Anlamıram, anlamaq da istəmirəm!!!...
-Lənət şeytana,-deyib Anarın qolundan tutub onu dayandırdı.-Mənə bax, üzümə bax, gözlərimə bax!!!...
-Baxdım! Sonra?!..
-Heç soruşmadın, hə?! İlqarın belə addımlarının səbəbini...
-Mən yetərincə çox şey bilirəm, bratişka, həddən artıq şox şey bilirəm!
-=Samir Anarın qəzəbli halına halına baxaraq ağzını açmağa çalışırdı ki, İlqarın səsi yüksəldi.
-Samir, tək burax bizi,-deyib içəri girdi.
Samir bir Anara, bir də İlqara baxıb otoz oldu.
-Nə var yenə?!..Məni it kimi haraya zəncirləyəcəksən bu dəfə, hə?!...
-Heç bir yerə getməyəcəksən!..
-Şahmatist, bezdim! Başa