düşürsən ya yox?! Bez-dim!!! Səndən, sənin əmirlərindən bezdim!!!...
-Doğrudan?!-soyuq tərzdə soruşub yaıxnlaşdı.-Bu sözləri bir də gözlərimin içinə baxa-baxa de onda! Hə, nəyi gözləyirsən?! De də!...
Anar tərpənməz olub qaldı.İlqar ona baxıb başını bulaya-bulaya otaqdan çıxdı.Anar çarpayıda əyləşəib dizlərinə dirsəkləndi.
-Axı niyə?! Niyə mən ondan qopa bilmirəm?!...
1 ay sonra...
MAY, 2009-CU İL.İSTANBUL...
Axşam...
Anar İstanbulun məşhur körpüsünə baxıb yoluna davam elədi.Gəllib kafe-restorana çatdı.İlqarin qarşısında əyləşib onun fikirli simasına nəzər saldı.
-Nəyin var, İlqar?!-ehtiyatla soruşdu.
-Heç..Fikirləşirəm...
-Nəyi?!..Ya da kimi?!...Lenanı?!...
-Qızım ən təhlükəsiz yerdədir...Səni...
-Məni?! Niyə?! Nə olub yenə?!...
-Səni necə azad edim?!....
Bu söz Anara iynə kmi sancıldı.Nitqi qurdu.Əlini uzadıb şarəbdan qurtum aldı.
-Nəəə?!-səsi asta çıxdı.
-Düz eşitdin...
-İlqar, mən səni tək buraxa bilmərəm...
-Bəs qızını?! Bəs sevdiyin qadını?!!...
-Onlar sağ-salamatdılar,-güclə deyib udqundu.
-Anar, hər gün-hər gecə noutbukun başından çəkilməyən kimdir bəs?! Onlara baxan, ağlayan kimdir?!...
-İlqar...Lazım deyil...
-Güclə danışırsan, ağzından hər bir sözü kəlbətinlə çıxardılar elə bil...
-Şahmatist,başlama...
İlqar daha artıq söz deməyib şam etməyə başladı.Elə bu zaman Barış Akarsunun “Gözlərin” mahnısı səslənməyə başlandı.Anarın içi inanılmaz sürətdə titrəməyə başladı.Mahnı onu ondan alıb keçmişə apardı.-Ala gözlər...
Birdən çevik hərəkətlə ayağa özünü İstanbulun küçələrinə atdı.Mahnı qulaqlarından çəkilmirdi.Əlləri ilə qulaqlarnı bərk-bərk qapatsa da, yenə də eşidirdi.Gözlərindən sel axmağa başladı.Hər nə qədər özünü zorlasa da, alınmırdı.İnsanların ona baxışları, yaxınlaşmaları onun əsəblərini birədn necə tarıma çəkdisə qaçmağa başladı...
Əyləşib parıltısız gözlərini dənizə zillədi.Gözlərini hər qapatdığında ixtiyarsız şəkildə damcılanan damlaları saxlaya bilmirdi. Saçlarını qarışdırmağa başladı...
-Axı niyə?! Niyə?!...Ala