a gözlüm...Qızım...
Səhər...
Anar gözlərini açdığında başının üstündə İlqarı gördü.
-Mən..
-Oteldəsən, narahat olma..
-Axı...
-Hə, az qala yatıb qalmışdın daşların üstündə...
-Sən..
-Mən də səni gətirdim bura...
Hər şey yavaş-yavaş ona çatırdı deyəsən.Qalxıb əyləşdi.Dünənki paltarda idi...
-İlqar...
-Hə, eşdiirəm,-deyib pəncərəyə yaxınlaşdı.
-Mən niyə yaşayarıam axı?!...
-Anar, sənə milyon dəfə demişəm! Bu gic-gic sualları yığışdır beynindən!
Anar qalxıb İlqara yaxınlaşdı.İlqar gözlərini İstanbulun gözəlliklərindən çəkmədən kəskin şəkildə bildirdi:
-Sabahdan azadsan...
-Nə?!-qulaqlarına inanmaqdan zorlandı.
-Kar deyilsən hər halda...
-İlqar, mənə görə özünü cəhənnəmə atırsan?!
-Mən həmişə cəhənnəmə atılmışam.Nədir,təzə xəbərdir?!...
Onun kobud cavabı başqa vaxt olsaydı Anar özündən çıxardı, amma indi...Ruhsuz halı ilə İlqara baxmağa davam elədi.
-Mən..istəmirəm...
-Sən çox şey istəmirsən,cəhənnəmə istəmirsən! Mən səninlə oturub duran deyiləm!-deyib otaqdan çıxdı.
1 həftə sonra..
Fəxriyyə qızı ilə gəzməyə çıxmışdı ki, birdən qarşısında Anarı gördü...MAY, 2009-CU İL.BAKI...
Fəxriyyə daşa çevrilərək nəfəs almaz olmuşdu.Uşaq arabasından bərk-bərk yapışıb geriyə doğru addımlamağa başlayanda Anarın da onlara doğru yürüdüyünü görəndə qəzəbləndi.
-Yaxınlaşma!
Anar ona fikir vermədən diz çöküb qızına baxırdı.Əlini uzadıb saçlarına yumşaq sığal çəkməyə başlayanda əxriyyə təkrar arabanı geri çəkdi.
-Dedim ki, yaxınlaşma!...
Anar ayağa qalxıb təkrar irəliləməyə başladı.
-Sənə adam dili ilə söz çatmır?! Deyirəm ki, yaxınlaşma!...
-Sən məni bu hala salandan sonra yox!-istəmədən kəskin cavabladı.
Onun danışıq toonundan Fəxriyyənin içinə titrəmə düşsə də, özünü itirmədi.Qəti simasını nümayiş etdirib araba ilə geriləməyə davam elədi.Ətrafda tək-tük adam gözə görünürdü.
-Fəxriyyə, danışmalıyıq...
-Doğrudan?! Niyə?!...Zənnimcə bizim danışmağa heç bir mövzumuz yoxdur, ola da bilməz!...İndisə çəkil qarşımdan!...
Anar hər nə qədər çalışsa da