səsinin təsirindən ildırım sürətilə “qış yuxusu”ndan ayıldım.Mən təkrar arxaya addımlarımı atanda, o inad edirmiş kimi mənə qarşı addım atmaqda davam edirdi.
-Nə istəyirsən?!...Tez de və çıx get...
Anar mənim “qorxaq”lığıma kinayəli baxış atdı.
-Səndən xoşum gəlir, Fəxriyyə...
Nəəə?!...Ya mən səhv eşidirəm, ya da ki, bunun başı xarab olub!...
Başımı silkələyib gözlərimi bərk yumdu.Daha arxa-arxaya getməyib yerimdəcə dayandım.Gözlərimi açanda mənə həddən artıq yaxın durmuşdu.Nəfəsini üzümdə hiss edirdim.
-Sən...nə...dedin?!-səsin güclə çıxdı.
-Səndən xoşum gəlir...
Sanki bu adam məni ələ salmaqdan zövq alırdı.Bəyəm ağlı başında olan biri kimdənsə xoşlandığını gəlib kinayəli şəkildə bildirər?!...
Sinəsindən hirslə itələyib acıqlı səsimi qaldırdım.
-Gözüm aydın!...Mənə nə?!...
Yenə şeytani gülümsəməsini işə saldı.Getdikcə əsəblərim tarıma çəkilirdi.Qpını çırpıb onu kabinetdə təkbaşına buraxdım...
Anar qızın gedişini izləyib başını yüngülcə tərpətdi. Əllərini cibinə salıb bir az gözlədikdən sonra qapını açıb çıxdı...
“Bilmirəm onda nə var ki, maqnit kimi məni özünə çəkir...Anar, özünə gəl artıq!..O da başqaları kimidir, səni görən kimi o dəqiqə əridi, görmürsən?!...Amma...Nə “amma”sı, Anar?!...”
Anar özü-özü ilə danışıb kabinetinə doğrulandı.Keçib masanın arxasında əyləşdi.Əlinə sənəd alıb diqqətini işə yönəltdi.Qızın maraq dolu baxışlarını üzərində olduğunu duyub başını qaldırrmadan gülümsündü.Əlindəki qələmi oynayırdı.5 dəqiqədən sonra qələmlə sənədi masaya elə çırpdı ki, Sevillə Orxan diksinib əvvəlcə bir-birlərinə, sonra ona baxdılar.Əlbəttə ki, Sevil-narahatçılıqla, Orxan-narazılıqla...
-Hər şey qaydasındadır,-deyib gözlərini qapıya zillədi.
“Nolub mənə?!...Yenə Fəxriyyə...Off! O qızda nə var axı, ay Anar?!...Özünə gəl görüm!!!”
Fəxriyyə kabinetə daxil olmağa çəkinirdi.Anarın artıq orda olmadığını bilsə də yenə içəri girməyə çürət tapmırdı özündə. Gözlərini qapıdan çəkmək bilmədən bir kənarda dayanmışdı.Birdən qoluna tonunan əldən