əsəblərinə nəzarət edə bilmədiyi çıxan damarlarından hiss olunurdu.
-Fəxriyyə, başlama!
Fəxriyyə ona əhəmiyyət verməyib yanından ötüb keçmək istəyəndə Anar bir əli ilə onun qolundan, digər əllə uşaq arabasından tutub bərk sıxdı.
-Burax!...Burax deyirəm sənə,əclaf!...
-Mənimlə danışmamış buraxan deyiləm!-təhdidkar tonda səsləndirdi.
Fəxriyyə onun gözlərinə baxmaqdann imtina edib qolunu zorla da olsa xilas etdi.
-Nə istəyirsən?!-deyə soruşub qızını arabadan götürərək qucağında əyləşdirdi.
Anarın digər qolu da boşalıb yanına düşdü.Qəzəbli olsa da qızına baxanda bir anlıq yoxa çıxıb gülümsündü.Fəxriyyə Aylanı bəmbərk qucaqlayıb soyuq səslə təkrarladı.
-Nə istəyirsən?!...
-Danışmaq!...
-Amma mən heç nə istəmirəm, başa düşürsən?! Heç nə!...Həyatımı məhv elədin, fərqindəsən?!...
-Bəs mən, Fəxriyyə?! Bəs mən?!...Mən buyam?! Bu idim?! Bax və gör məni hala gətirdin! Özümü tanıya bilmirəm!...
-O, sənin öz günahındır, Anar bəy! Sənə kim demişdi ki, gəlib bankı soymaq üçün millətin başını aldadasan?!-asta , amma xəbərdarlıq tonunda soruşub onun üzünə baxdı.
Anar yumruqlarını o qədər bərk sıxmışdı ki, dırnağı ətini kəsirdi.
-Fəxriyyə, əsəblərim...
-Gözüm aydın! Sənin əsəblərindən mənə nə, hə?! Mənim nələr çəkdiyimi, nələr yaşadığımı nilirsən heç olmazsa?! Yox, hardan biləsən axı?! Sən gedib xaricdə kef çəkərkən mən burda ölürdüm! Millətin mənim arxamca nə danışdıqlarını hər nə qədər qulaqardına vurmağa çalışsam da, incidirdi məni! Qızım haqda ağızldan nə gəldi danışırdılar, buna dözmək nə deməkdir , bilirsən?! “Əxlaqsız” damğası ilə yaşamaq nə deməkdir, bilirsən?!...Yox, hardan biləsən axı?! Bura Azərbaycandır, Azərbaycan! Sən isə burda yaşamamısan, nə biləsən?!...
Fəxriyyə danışdıqca özünü saxlaya bilmirdi, gözündən yaş sel olub axırdı.Hirsindən titrəməyə başlamışdı arıtq.Anarın qəzəbi bir anlıq yox olub getmişdi.”Qadın”nına yaxınlaşmaq istəyəndə Fəxriyyə qızını sinəsinə daha bərk sıxıb geriyə addımladı.
-Yaxınlaşma! Nifrət edirəm sənə! Bax və gör-məni nə