ə hala gətirdin!
-Fəxriyyə, mən...
-Nə “mən-mən” deyib durursan?! Uzaq dur məndən də,qızımda da!...
-O mənim də qızımdır!-qətiliklə dedi.
Fəxriyyənin nitqi qurudu.O hər nə qədər geriləsə də, Anar bir o qədər irəliləyirdi.
-Fəxriyyə, hər şey mənimlə başlandı, mənimlə də bitəcək! Sənə söz verirəm: Nəyinn bahasına olursa olsun, öz səhvllərimi düzəldəcəm!...
=Mənə sənin sözün lazım deyil...Uzaq dur, yetər! Mən...
Anar daha yaxınlaşıb onu qızı ilə birgə sinəsinə baısb möhkəmcə qucaqlayanda olan-qalan müqaviməti getdi.Başını sinəsinə sıxıb islatmağa başladı.
-Bacarmadım, ala gözlüm mənim, bacarmadım...Səni unutmağa çalışdım, alınmadı...Başqalarına toxunanda sənə xəyanət edirdim...Alınmırdı..Heç nə alınmırdı...Mən özümü bu qədər gücsüz bilmirdim...
-Sus..Heç nə danışma..Heç nə eşitmək istəmirəm...Bir də...Uzaq dur məndən..
Fəxriyyə güc tapıb ondan aralandı.Qızını arabaya yerləşdirib yürüməyə başladı.Anar zünə nə vaxt gəldi, bilmədi, amma tələm-tələsik özünü Fəxriyyəyə çatdırıb arabanın qarşın kəsdi.
-Fəxriyyə, belə eləmə...Mən də yanıram, görmürsən?!...
-Mənim qədər yanmamısan...Çəkil görüm...
Axşam...
Qapının dayanmaq bilmədən döyülməsi əsəbləri tarıma çəkirdi.Fəxriyyə hər nə qədər çalışsa da soyuqqanlılığını saxlaya bilmirdi.Aylanı qucağına alıb sinəsinə basaraq Lavinə baxa-baxa qalırdı.
-Lavin, rədd elə onu getsin...Nə üzünü görmək istəyirəm, nədə səsini eşitmək!..
Onun aqressiv danışığı Lavini narahat etməyə bilməzdi.
-Fəxi, lazım deyil belə etmək...
-Nə lazım deyil, Lavin, nə?!...Mənim nələr yaşadıqlarımı yaxşı bilirsən...
-Fəxi, sən hələ də onu sevirsən, qəbul et bunu artıq...Sevməsəydin bu qədər qınağa dözməyə gücün çatmazdı...
-Sus, Lavin, sus!...
Anar qapını döyməkdən əsəbiləşib səsini hər dəfə qaldırırdı.
-Aç!...Aç deyirəm!...
15 dəqiqədən sonra Fəxriyyə qapını açıb Anarın qarşısında dayandı.
-Nə var yenə?! Nə bağırırsan?! Cammaat onsuz da arxamca dır-dır ağzına gələnə danışır, indi də biri əlavə olunacaq!Sənə demədim ki, əl çək