məndən?! Demədim ki, uzaq dur?! Dedim ya yox?!...
Fəxriyyə sözünü bitiməmiş Anar qəzəblə onun qolundan tutub evə saldı.Zala gətirdikdə qızını Lavinin qucağında görüb boşaldı.Yaxınlaşmaq istəyəndə Fəxriyyə onu qarşısını kəsib əvvəlki qəzəblə ona baxdı.
-Lavin, evi tərk elə qızla birlikdə...
-Fəxi..
-Dediyimi eşitdin ya yox?!
Anar qızına baxa-baxa qaldı...
-Hə, Nə var yenə,Anar?! Nə istəyirsən bu dəfə?! Bir halaa ki, qapıya qədər təşrif buyurmusan, sözünü de və rədd ol! Bir daha ayağın bura dəyməsin!...
-Fəxriyyə, bu nə aqressiv tondur?...
-Sənə nə, hə, sənə nə?! Özüm bilərəm kiminlə necə danışaram!
Fəxriyyə divanda əyləşdikdən sonra sanki ağırlandı.Başı əlləri ilə tutub hıçqırmağa başladı.Anar diz çöküb onun üzünü ovucları arasına aldı.
-Ağlama...Ağlam, ala gözlüm...Sənə yaraşmır...
-Sən təsəvvür edə bilməzsən qınaqlara, təhqirlərə dözmək nə deməkdir.Hər gün murdar, iyrənc söz eşitmək nədir.Məzəmmət, ittiham dolu baxşlara dözmək nə deməkdir....Niyə?! Niyə bizlər qınamağa bu nə qdər meyilliyik?!...Niyə heç nəsiz ittiham edirlər?! Nifrət edirəm insanlara! Nifrət!!!...
Anar Fəxriyyənin başını sinəsinə basıb saçlarına öpdü.
-Mənim günahımdır...Mən də düzəldəcəm..Söz verirəm...
-Nəyi?!...Nəyi düzəldəcəksən, hə?!...
Fəxriyyə bu dəfə gücsüz düşdüyündən ona sığınmağa məhkum idi.Qolları ilə qucaqlayıb daha da bərkdən ağlamağa başladı.
-Uşağın heç bir günahı yoxdur, amma onun haqqında ən murdar sözlər deyirlər.Güclə dözürəm, amma daha bacarmıram, hətta şahədatnaməsini zorla ala bilmişəm.Lavin olmasaydı...
-Mən...-nitqi tamamilə qurumuşdu.-Mən....
Fəxriyyə gözlərini qurulayıb ayağa qlaxdış
-İndisə rədd ol! Eşitmək istədiklərini eşitdin onsuz da!
Anar qalxıb onun hər 2 qolundan yapışdı.
-Fəxriyyə, mən heç yerə gedən deyiləm artıq! Anla bunu!
Anar özü də bilmədən səsini qaldırırdı.Fəxriyyə isə bunu adi hal kimi qəbul edirdi.
-Nəyi dəyişdirəcəksən, hə?! Mənim haqqımda yayılan dedi-qoduları, yoxsa qızıma atılan böhtanları?! NƏYİ?!...Sən heç təsəvvür