yapışdı.
-Sən...
-Mən nə, Anar?!-Eıxan hissiyatsız haldı soruşdu.
-Uzaq dur! Eşidirsən?! Qadınımda da, qızımdan da uzaq dur!...
Elxan yaxasını xilas edib sakt halda gözlərinə soyuq baxış atdı.
-Sən bu vaxta qədər haralardaydın,hə?! Hansı cəhənnəmdə cənnət həzzi yaşayırdın ki, indi ayılmısan?!..Həm anlaya bilmirəm, üzərinə yönəlmiş bütün dəlil-sübutları necə yox edə bilmisən ax?!...
Anar ilk öncə heç anlamasa da,özünü o yerə qpymadı.
-Sənə nə?!...
-Doğrudan da, mənə nə?! Sənin kimi aferist sudan qupquru çıxar onsuz da!...Nə işin var Fəxriyyənin evində?! Əgər bir daha ona barmağının ucu ilə belə toxunsan, səni məhv edərəm, heç kimin göz yaşı və yalvarışlarına baxmaram bu səfər!..
-A..! Belə çıxır ki, laaap əvvəldən mənə killer tutmaq fikrində idin?!-kinayəli gülümsündü.-Bəs onda niyə sağam hələ?! Yoxsa bu-mən deyiləm?!...
Elxan damarları partlamaq dərəcəsində idi.
-Sən-Anar, əgər bu dəfə də adam balası olmasan, vəssəlam işin bitdi! Bunu sox beyninə!-deyib getmək istəyirdi ki, Anar cəld onun qolundan tutub dayandırdı.
-Fəxriyyənin yanına niyə gəlmişdin?!-soyuq səslə soruşdu.
-Sənə qalmayb, aydındır?! Mən sənin kimi deyiləm!
ELxan qolunu azad edərək uzaqlaşmağa başladı...
Sənəm artıq işə getmirdi.Fəxriyyə onun keçmişini ortalığa tökməyə məcbur etdikdən sonra evinə qapanmışdı.Arslanla Aygül analarının halı ilə heç maraqlanmamış kimi özlərini göstərsələr də,əslində narahatdan da betər idilər.Sənəm isə gözlərini nöqtədən ayırmadan yaşayırdı elə bil ki...
-Arslan, nəsə olub mamaya...
-Aygül, görürəm, kor deyiləm..
-Bu nə aqressivlikdir belə?!...
Arslan bacısna baxıb qolundan tutaraq öz otağına gətirdi.Tumbanın içindən qovluq çıxardıb uzatdı.
-Al, oxu...
Aygül oxuduqca dəhşətə gəlib nəfəsi az qala kəsilirdi.
-Nəəə?!...
-Şşşş!...Qışqırma...
Aygül çarpayıya çöküb qardaşına baxdı.
-Arslan, bunlar...hardan keçib əlinə?!...
-Kimsə ofisimə qoyub..
-Bəlkə..Bəlkə yalandır, hə?!...
-Aygül!!!...Nə yalanı, hə, nə yalanı?!...Budur anamızın “buz”luğunun