n əsəbi, başqa heç nə ola bilməz!!!...
Arslanın az qala qışqıraraq dediyi sözlərə dik atılan Aygül təkrar çökdü.
-Neyləyəcəyik indi?!...
-Bilmirəm, Aygül, mən heç nə bilmirəm!...
Arslan azacıq skaitləşib pəncərəyə yaxınlaşdı.
-Atam cəhənnəm olsun, mən qardaşlarımı axtarmalıyam...
-Arslan...-qız hələ şokdan ayla bilmmişdi.-Nə?!...
-Off, Aygül, sənə nağıl danışmağa gücüm yoxdur mənim, bir daha oxu, mən gedirəm...
-Bir dəqiqə...Hara?!...
-Nə bilim haraya,-cavablandırıb evdən çıxdı...
Aradan 2 həftə keçdi...
Lavin onlara şərait yaratmaq üçün tez-tez ikisi tək buraxırdı.Və onlar bu müddət ərzində bir-birlərinə yaxınlaşmışdılar.Anar artıq qızını qucağına götürməyə çəkinmirdi.
...Gecə...
Fəxriyyə başını Anarın sinəsindən qaldırıb gözlərinə baxdı.
-Anar, nə edəcəyik?!...Mən bezmişəm artıq...Nə qədər qınamaq olar axı?! Nə qədər məzəmmət və ittiham yağdırmaq olar ax?!...Mən də insanam, mən də yaşamaq istəyirəm...Bir səhcdir etdim, indi bunun bədəlini ömür boyu ödəyəcəm?!...
Anar barmaqları ilə onun islanan yanaqlarını qurulayıb sakit səslə dedi.
-Mən hər şeyi həll edəcəm...Biz buralardan çox-çox-çox uzaqlaşacağıq...Sən, mən, qızımız...
-Bəs..İlqar?!...
-İlqar mənə sərbəstlik verdi...
Anar ona imkan verməyib dodaqlarına yumuldu.Fəxriyyəni kürəyi üstə çevirib gözlərinə dərin-dərinbaxdı.
-Anar, baxma elə..Məni hər dəfə məhv edirsən...
-Sən də məni öldürürsün, ala gözlüm...Mən hara baxırdımsa səni görürdüm, sənin gözlərini...
Fəxriyyə onun üzünə, saçına sığal çəkib nəfəsi kəsilmiş halda soruşdu:
-Anar, nə olacaq bizim sonumuz?!..
Anar cavablandırmaq əvəzinə öpməyə başladı.Dodaqlardan başlayan hərarət getdikcə bədənə yayılırdı...
İYUN, 2009-CU İL, MOSKVA...
Anar İlqarın qarşısına keçib şoka düşmüş vəziyyəti ilə soruşdu:
-Nəəə?!...Şahmatist...!!!
-Nə var yenə, Kazanova?! Yox, yox, yox...Sən day o ləqəbi itirmisən, Paqanini...
İlqar sözünü deyib əyləşdi.Anar yenə heç nə anlamadı.İlqarın yanında əyləşib soruşdu:
-Axı niyə?!...
-Anar, bezmədin gic-gic