suallardan?!...
İlqarın rahat davranışından heç nə anlamayan Anar başını silkələyib ayağa qalxdı.
-Yəni bütün şübhələri məhv elədin?!....
-Off! Anar, sənə cavab verməyə borclu deyiləm, aydındır?!...
...
-Necə yəni, Anar?!...
Fəxriyyə heç nə anlamayıb Anara baxdı.Anar çiyinlərini uşaq kimi çəkib “qadın”ını qucağa alaraq fır-fır fırlatmağa başladı...İYUN, 2009-CU İL.MOSKVA...
Səhər hələ təzə-təzə açılırdı...
Fəxriyyə qızının səsinə gözlərini açıb təlaşla ayağa qalxırdı ki, Anar Ayla ilə birgə otaöa girdi.Sanki yanan ürəyə su sərpildi.Əlini sinəsinin üstünə qoyub dərindən nəfəs aldı.Anar diz çöküb ona baxdı.Ayla əllərini anasına uzadaraq quc-quc istəyirdi.
-Fəxriyyə,-narahat səslə davam elədi.-Noldu sənə?!
-Heç nə, Anar, sadcə bir anlıq Aylanın səsi məni qorxutdu,-asta-asta deyib Aylanı qucağına alıb bağrına basdı.
Anar nəsə etmək istəyirdi ki, tumbanın üstünə qoyulmuş telefonun zıngindən dik atıldı.Telefonu qapıb ekrana baxanda cəld otaqdan çıxdı.Zəngi təzəcə qəbul etmişdi kiki, qarşı tərəf ağzının açmasına imkan vermədi.
-Anar, yanıma gəl!-İlqar sözünü bitirib zəngi sonlandırdı.
-Off,-deyib telefonu qulağından ayırdı.-İlqar, yenə hansı zibili ört-basdır etmisən!...
...Fəxriyyə Aylanı da qucağa alıb qapıya doğrulandı.Gözlüyə baxanda ilan vurmuş kimi geriyə doğru addım atıb qızını daha bərk qucaqladı.
-Şşş...Qızım, qorxma..
-Fəxriyyə, aç qapını! Evdə qızınla qaldığını bilirəm....
Atasının sərt səsindən özündə güc toplayaraq qapını açdı.Malik qızının qucağında “məsum” nəvəsini görəndə bir anlıq duruxub qalsa da, tez də özünə qayıdaraq zala “təşrif” buyurdu. Fəxriyyə qapını örtüb atasının qarşısına keçdi.Malik qızının üz cizgilərinə diqqətlə nəzər saldıqdan sonra onun dəyişdiyini anladı.
-Ata, niyə gəlmisən?!-mülayim səslə soruşdu.
-Danışmağa!...
Malikin gözü hər dəfəsində nəvəsinə sataşanda içində nəsə oyanırdı.Amma tez çəkib əvvəlki sərt simasını alırdı.
-Eşidirəm, ata,-bu dəfə gülümsündü.
-Niyə demədin?!..
-Nəyi?!-anlamayaraq soruşdu.
-Nələr