r yaşadığı,-güclə deyib udqundu.
-Ata, niyə deməliydim axı?! Məni övladlıqdan rədd edən sən deyildin?! “Fəxriyyə” adından qızım yoxdur deyə mənə qapını göstərən sən deyildin?!...
Fəxriyyənin gözü önündə istər-istəməz canlanan keçmiş xatirələrdən dolayı gözləri dolub daşmağa başladı.Malik də xatırlayırdı. Ağlamırdı, amma titrəyirdi azacıq.
-Mən..
-Sən nə, ata?!...Qorxma, səni günahlandırmayacam...Mən öz səhvlərimin bədəlini ödəyirəm, başqa heç nə!...
-Fəxriyyə, axı niyə, qızım, niyə elə səhv etdin?!..
-Bilmirəm ki...Bəlkə belə də lazım imiş...
Malik daha ayaqüstə dayana bilməyib divana çökərək başını əlləri arasına aldı.Fəxriyyə atasına baxıb yanın da əyləşdi.
-Ata, nəyin var?!-narahat və həyəcanlı səslə soruşdu.-Aysu?! Yoxsa Murad?!...
-Yox, onlarla bağlı hər şey qaydasındadır, -qızına baxanda gözləri yaşarmağa başlandı.-Mən buraya niyə gəlmişəm axı?!...
Ayla geniş təbəssümlə “baba”sına baxaraq balaca və toppuş əllərini irəli uzadırdı.Malik balaca qıza baxdıqca ürəyi ağrıydı.
-Mən səhv elədim...Gərək elə eləməzdim...Səni küçələrə məhkum buraxdım...S
-Ata..Xahiş edirəm...Elə danışma..-Fəxriyyə güclə deyərək səssizcə göz yaşlarını axıdırdı.
-Yox..Qoy danışım...Onsuz da 2 ilə yaxındır ki, vicdanım məni rahat buraxmır. Təqib etdikcə mənə ağırlıq verir..Sənin haqqında eşitidyim hər şeyi qulaqardına vurub keçirdim..İnanmırdım heç nəyə...Kim nə deyirdisə “mənim elə qızım yoxdur” deyib kobudlayırdım...Sənin haqqlnda qulaqlarıma nələr-nələr gəlib çatmırdı: əxlaqsız ofisiantdan tutmuş bar fahişəsinə qədər adlar eşidirdim....
Malik davam edə bilməyərək ayağa qalxdı.O baş -bu baş gəzərək sanki özünə yer tapmağa çalışrdı.Tez-tez yumruqlarını yumub açırdı.
-Mən onlara güclə dözərkən sən...sən..sən necə dözürdün?!...Hərdən iddiaları təsdiqləyirdim ki, hə, qızım qəhbəliklə məşğul olur, amma hər dəfə mənə göndərilən sübutlar hər şeyi alt-üst edirdi...
-Lavin?!..
-Hə...
Malik yerində dayanıb nəvəsinə kədərli baxış saldı.Fəxriyyyə atasına qəzəbli ola bilmirdi.