Ayağa qalxıb onunla üzbəüz dayandı.
-Ata..mən kin tuta bilmirəm...Bunu özün də bilirsən...
-Hə, bilirəm...Anana oxşamısan...Ona verdiyim sözü tuta bilmədim, son aylar məni yuxularımda təqib edirək ittihamlarnı yağdırır...”Mənim ala gözlü qızım hanı?!” deyə soruşur...Nə deyəcəyimi bilmirəm...Özümü onun qarşısınmda elə günahkar hiss edirəm ki...
-Baaa,-Ayla səs çıxartdı.
Malikin gözlərinin içi azcıq parıldamağa başladı.
-Baaa,-deyə yenə təkrarladı.
Fəxriyyə qızını qucaqlayanda totuq yanaqlarını öpəndə solmuş üzü canlandı.Malik təkrar peşmançılıq yaşayırdı.
-Qızım...
Atasının titrək və olduqca kədrli səs tonunu sezb Fəxriyyə Aylanıonun qucağına uzadıb baxçağa başladı.
Malik ilk əvvəl çaş-baş qalsa da nəvəsinin şirin-şəkər üzü ona əlavə güc verdi.Yuxarı qaldırııb diqqətlə baxdı.Eynən qızına oxşayırdı, amma tək fərqlə-gözlər...
-Gözləri...ata-sı-nın-dır,-Fıxriyyə güc-bəla ilə hecalayıb atasına baxdı.
-Anarın gözlərinə daha əvvəllə r də fikir vermişdim...Ağıllı gözləər sahibdir, yoxsa bu qədər çevik, hiyləgər, dikbaş ola bilməzdi...İlqar haqlı idi bu məsələdə..İnsanın gözləri onu ələ verir...
-İlqar?!...
-Hə, yenə o...Mən ondakı dərin zəkaya heyran olmaya bilmərəm...İnsanı özünə heyran buraxır..
-Lavin də həmişə dediyinin üstündə qalır ki, İlqar sirrli adamdır...
-Hə, sirrlidir...Həm də çox sirrli...
Malik danışmaqdan daha çox qucağındakı nəvəsinə baxırrdı...
...Anar İlqarın qarşısına keçib səbrsizcə sözə başladı.
-Şahmatist, artıq 15 dəqiqədir ki, burda bu vəziyyətdəyəm.Bezmədin?!...
İlqar başını bulayıb əyləşdi.Diqqətlə baxıb şahmat fiqurlarını hərəkətə gətirməyə başladı.Anar bezgin ifadə ilə başını bulayıb əyləşdi.
-İlqar, axı nolub?!...
-Fikirləşirəm, Anar...
-Aha, görürəm fikirləşməyini!...
Anar da İlqara qoşulub şahmat oynamağa başladı
-Anar, keçmişi birdəfəlik silmək şansı olsaydın, nə edərdin?!..
Fiqur elə havada asılıb qaldı.Anar İlqara diqqtlə baxıb soruşdu:
-İlqar, bu nə deməkdir?!...
-Sadəcə sual, vəssəlam!...
Anar fiquru qoyub