n diksindi.Geriyə çevrildəndə gözləri sevincdən parıldadı.
-Elxan,-deyib boynuna sarıldı...Noyabr-aprel, 1982-1983-cü illər.Azərbaycan SSRİ-si.”N” rayonu...
“Yəqin ki, qəribə gəlir-SSRİ-nin “dəmir qanunları “ niyə bizim abalaca rayonumuzda işləmirdi?! İşləmirdi də, vəssəlam! Hər nə qədər gülünc səslənsə də bu-acı həqiqət idi. Dədə-babadan qalma adətlərin gücü həddən artıq hökmlü idi.Qızlar ancaq məktəbdə oxuya bilərdilər, nadir hallarda onların səsi ali məktəblərdən gəlirdi.Onlar vur-tut 2-3 nəfər idilər.Valideynləri həm qəhumları, həm də “Ağsaqqallar” tərəfindən atəşə məruz qaldıqları üçün şələ-külələrini yığışdırıb köçmüşdülər rayonumuzdan...
Mən ər evinə necə gəlin köçdüm, onunla keçirdiyim ilk gecəni heç xatırlamadım.Səhər həm özümdən, həm də rəimdən utanırdım.Yaraşıqlı idi, ilk baxışdan mənim xoşuma gəlmişdi.Amma xasiyyətini bilmirdim, uşaq ağlı ilə fikirləşirdim ki, yəqin ki, yaxşı adamdır.Məcbur sevməli, onunla bir ömür yaşamalı idim. Ərə gedəndə anam atamın sözünü mənə çatdırıb qulağımda sırğa etdirmişdi: “Ər evi-gor evi.Ordan ancaq meyitin çıxa bilər!”
Ərim-Xanlar-ilk günlər mənimlə cinsi yaxınlıq etsə, sonrakı 2-3 ay məndən sürətlə soyumağa başladı.Bəzənib-düzənirdim olmurdu ki, olmurdu.Xanlar mənimlə elə davranırdı ki, elə bil ki, həyat yoldaşı heç yerli-dibli yoxdur.Gizlincə ağlayırdım, dəfələrlə dünya biyda dərdimi anama danışmaq istəsəm də, son anda bu fikirdən daşınırdım.Düşünürdüm ki, zamanla düzələcək.Amma...
Yataqda mənə göstərdiyi etinazsızlıq mənim canımı yandırırdı.Məndən ondan sevgi gözləsəm də, elə gözü yaşlı yuxuya gedirdim.Son zamanlar isə evə gec-gec təşrif buyurmağa başlamışdı.Mən ağzımı açıb 1-2 kəlmə söz soruşa bilmirdim ki...Ərimin harda işlədiyini bilmirdim...
İztirablı günlərim bir-birlərini əvəzləyirdi.Ərimin evə gec, üstəlik də içkili gəlib məni söyməsi, söyməis artıq məni incitmirdi.Ondan son 1 ay o qədər şillə-təpik yemişdim ki...
Artıq evliliyimizdən 5 ay ötüb keçmişdi.Hər nə qədər istəsəm də, hamilə qala